Γεννήθηκα στη Μελβούρνη,  Αυστραλίας το 1996.  Μεγαλωμένος, και ζώντας τα έπειτα του 2000,  στην Αθήνα με άλλο, πιο μακρύ και άσχημο -για μένα- όνομα,  έχω πλέον μετακινηθεί στα Χανιά για τις σπουδές μου στους Ηλεκτρ. Μηχ./Μηχ. Η/Υ του Πολυτεχνείου. 

Η ενασχόλησή μου με τον γραπτό λόγο ξεκινά από τα 13 μου, από τότε που άνοιξα το Martian Chronicles του Ray Bradbury και έτσι διαβάζω και διαβάζω όλη την ώρα.

Έχω γράψει δυο ιστορίες οι οποίες, μάλλον, θα παραμείνουν “κλειδωμένες” στο συρτάρι στο οποία τις άφησα πριν μερικά χρόνια.

 Η ποίηση είναι ένα άλλο ζήτημα. Χωρίς ανάλογο ποιητικό ιστορικό, καθ’ όποιας φύσης, ξεκίνησα να γράφω τη βδομάδα πριν κλείσω τα 18 μου. Όπως κάθε αρχική και αναγκαστικά αδαής συγγραφική προσπάθεια, οι πρώτοι μου στίχοι ήταν για τον ****** (κυριολεκτικά!)

Μα το μόνο που είχα να κάνω ήταν να συνεχίσω. Γιατί πλέον έχει γίνει κάτι σαν έρωτας.

Μέχρι τώρα,  προσπαθώ αδιάκοπα να ισορροπώ την σκληρή επιστήμη με την ποιητική συγγραφή και την λογοτεχνική ανάγνωση, συχνά απολαμβάνοντας το να μοιάζω σαν άγουρο φρούτο για τη μεγαλύτερη διάρκεια της ημέρας μετά από ένα τετραωράκι ύπνου.

 

 ena (1)

  

 

 

 ena (2)

Πυκνό πεύκο

Παραδεχόμενος

πως στο πρόσωπο βρίσκεται

ένα κρησφύγετο

(Η απότομη

διχαλωτή χαράδρα

ανάμεσα στα μάτια)

Έχω μια διάθεση

να μυρίζω

τον εύθραυστο καιρό.

Kάτω από υπόστεγα πλήγματος

με τις ορδές των περιστεριών

να με κοιτάζουν

κοιτάζω μακριά

ένα κομμάτι

ωκεανού

Να υλοτομείται.

 

~

 

 

 

Σκούρο μπλε

Ένα βλέμμα

έντομο σκάβει

βαθιά

το μυαλό μου

Εκεί εγκαθιδρύει, εκεί γεννά

αποσιωπητικά

αλφάβητο τρόμου

Στη θλίψη και

την βουβή του κόσμου

ανάρρωση

σκούρο μπλε

παντελώς

~

 

 

 

Όλο το μεγαλείο

Όλο το μεγαλείο μπροστά στη νύχτα της Αλήθειας

μπροστά στον άηχο της εφιάλτη τήκει

Και η ξαφνικότητα του μακρινού όρους όπως

χύνεται μια σταγόνα μυαλό, μπλε φάλαινα

μέσ’ στην φουρτούνα της καρδιάς…

~

 

 

 

 

February past

 

Through Clean-Monday’s aftergloom

with the drifting kite thread caught

Deep in my lung like a thin torrent’s

dreadful bend or the noon silverware

Inside the octopus macaroni, I rise,

a memory.

 

~

 

 

 

 

Στου πυθμένα τη φωλιά

Στον μούστο του δειλινού

η ώρα να ευχαριστoύμε

τα κυνηγόσκυλα έφτασε.

Απελπισία

και ο ήλιος

ξαπλώνει ευλογιά και

στρώνεται μακριά ρυτίδα του νερού

Όπως το νόημα απλώνει εκτός

συμφραζομένου τις ελλείψεις

Του κρύου διπρόσωπου

μη-δονώντας καν σε

Έναν πυθμένα προφανούς,

όπου τα κυνηγοσκυλα

Ω ναι τα κυνηγόσκυλα

ακόμα συχνάζουν

Με τα αθώα νυχτοπούλια.

~

 

 

 

 

 

Εντωμεταξύ

Μιας Γαύδου αμμόσαυρα

κοκκαλώνει

υπό τον ραγισμένο μπαλτά ήλιο

Καραϊβικής ραβδί κακάο

σκληρό τύμπανο

πέφτει στο έδαφος

Πίσω από τον θρήνο της φύσης

εκτυλλίσεται ή πίσω

από την βαρεμάρα της σιωπής της

πάνω στην ζεστή άσφαλτο

το Εγχείρημα.

Ο ιδρώτας όμοια βαρύς

χλιμίντρισμα πέφτει στο έδαφος

στιγμή, στιγμή.

~

 ena (6)

Το νωθρό εγχείρημα ή η τάση του ανάποδου εαυτού

Κάποιες μέρες που όλο μοιάζουν νύχτες

προσπαθείς και προσπαθείς

Στο νοτισμένο σου το χάλι από τη σπονδή

να αναβγείς, εκείνη την φυγόκεντρο

Και ο χώρος πια είναι δύσβατος μα

τόσο κρυσταλλένιος, καθαρός σαν άπειρο

που σε στέλνει στο μηδέν.

 

~

 

 

 

 

 

 

 

Αδιάσταση

Όποτε προκύπτει η άποψη

Οι Αχοί θα βροντήξουν πάνω του

Με το ανελέητο φαρμάκι του γύπα

Τα πολύτιμα θρύψαλα της άποψής του

Στο διάστημα θα αδειάσουν.

Σα σπίθα θα του χαράζουν την ασυμμετρία

Στο στήθος, λέπτο ανά λεπτό μέχρι

Η Καλοσύνη και η Ευγένεια

Να στάζουν άσπρο αίμα από τα δόντια

Και το χαμόγελο ποτισμένο ποτισμένο.

~

 

 

 ena (3)

Αναρμονία

Ξύπνησε ο χειμώνας

πρόθυμη Πανδώρα

στο τσεπάκι

Συνθήκη ο θόρυβος

πριν τη σκάση

Αναγέννηση σαν έλεος

Και η απολιθωμένη ανατολή

που στέκεται ο ωκεανός

παγωμένος και αταλάντευτος

στην κόρη μου.

~

 

 

 

 

 

 

Επιστημονική περιέργεια

Πρόσφατα σκεφτόμουν

-από στεγνή επιστημονική περιέργεια-

να τοποθετούσα έναν

ανιχνευτή θερμότητας στο κάθε μου μάτι

έτσι ώστε να ‘βλεπα το πως θερμαίνονται

οι σκέψεις σου για μένα όσο σε κακοποιώ

με βλέμματα

Το έκανα κι ακόμα αναρωτιέμαι

πως δεν πεθαίνεις από αφυδάτωση.

~

 

 

 

 

Η αναστολή

Η σκοτεινόχρωμη

βροχή του καλοκαιριού

προφέρει την αναστολή μιας κανονικότητας

Όπου η ζέστη, στην πιο ειλικρινή της μορφή

τώρα λούζει τα κεφάλια,

βόμβα λάσπη βατράχου

~

 

 

 

 

 

 

 

Όλο το μεγαλείο

Όλο το μεγαλείο μπροστά στη νύχτα της Αλήθειας

μπροστά στον άηχό της εφιάλτη

τήκει

Και η ξαφνικότητα, μακρινού όρους κίνηση όπως

χύνεται μια σταγόνα μυαλό

γαλάζια φάλαινα

μέσ’ στην φουρτούνα της καρδιάς…

~

 

 

 ena (4)

Χλωρίδα σώματος ή πανίδα συνείδησης

Μαύρο δάσος ο νους

Οι λειχήνες του κολλάνε στους μύες σαν τους δύσβατους αγώνες της ψυχής

Οι πικροδάφνες -και εκείνες κάπου- κάτω από των νυχιών τη σκληριά πλέκουν

και πλέκονται: μνήμη

Μερικά ηλιοτρόπια αλλού, σπαρμένα πάνω στη γλώσσα, ώριμα

αγκυροβολλημένα και ανυπόμονα, πεινώντας προσμένουν

το φως της κάθε λέξης

Μα ένας τάρανδος εδώθε τριγυρίζει, ψάχνει, με πονά, τρώει όλα τα φυτά μου

Και κέρατα,

κάτι κέρατα-μετεωρίτες·

σφήνωμα κάθε πληγής.

~

 

 

 

 

To ακρωτήρι

Πίσω· πίσω από τη θέα

των σπιτιών

στην άφεγγη ψιχάλα τη δροσιά

Πίσω απ’ τα υπνωτισμένα διανυσματικά

αχνίζουν λόχος οι αθάνατοι.

Τυφλοί φυσούν και ρέβουν

τις κατάντιες, τη σκάλα

μιας αφάνειας δρασκελίζουν

Και όπως πεθαίνουν ξημερώνει

υπό την πολική αχτίδα.

~

 

 

 

 

 

 

a cinquain

your teeth the

honeysuckle seeds

oh and I, the bee

crashing hungry

on your stamen

~

 

 

 

 

 

 

 

Τύψεις τύψεις

Μικροί σκορπιοί

το πως κυλάνε ψυχρά

πάνω στις βλεφαρίδες

Με κεφάλι ολόρθο, το μάτι

με τη διάβρωση του πρωτού φτάσει

στου νου τις σκεπές

Απόμακρο,

φερέγγυο όλον

ας με φάει!

~

 

 

 

 

 

 

 

 

Ολοκαυτώματα και η πραγματικότητα

Θωλά μένουν τα χνάρια

της κάθε πρώην κραυγής

κάτω από την Φλωρινιώτικη σκλήθρα

Κάτω από την θωπεία της

ένας τριγμός δοντιού

φθαρμένος πέρασε τα αυτιά

Κι η διασπορά των δυο μου χεριών

κατέκλυσε την γήινη περιφέρεια

το ζόρι χάνοντας στης σκιάς την απόχη.

Σε ηλεκτρονικές περγαμηνές ενός τυφώνα δυτικού

ξεχάστηκε το μέτρο της σιωπής μας.

Mισή ώρα αργότερα φοριέται του μόχθου το σιρίτι

ένας αιώνας ένας μακρύς αιώνας περνά

Η φλεβώδης διάρκεια του ελατηρίου

οι μισοί καθορισμοί μιας μοναξιάς

Μόνος ζώντας τώρα, περιπλανώμενος στις καταστάσεις

τραβώ την προθυμία μαμούθ μέσα απ’ το -σαν χιόνι-

σκοτάδι

~

 

 

 

 

 

 

 

 

Θαμμένα φαινόμενα

Η καλντέρα των προαστίων κλείνει

και μια συστάδα πάπιες ξεφλουδίζει

τον ουρανό

καθιστώντας τις λύπες

ένα άλικο Σέλας.

Σαν ξεχασμένη μονοτονία το βιομηχανικό

λυκόφως craves disdain

in the anemone’s laughter

Χρίσματα

κρίματα

ριπίζουν παντού.

~

 

 

 

 

 

Ανέλεγκτε, είρωνα

Ανέλεγκτε έρωτα, είρωνα

Νοερή τρανόσαυρα της έπαρσης, ανθόκυμα

στα καρδιόφυλλα του σώματος

Κατάματα τα δήθεν συλλαβίζεις με μια γλώσσα

τελευταίου ήλιου

έρωτα έρωτα

ανέλεγκτε έρωτα, είρωνα

You blossom coal of evening lie

Τα ίχνη της εγκατάλειψης εκφράζεις σαν εύρηκα

Ρίχνοντας τα λογικά στους περιττούς σου

τυφώνες

Ερέθισες στην απόγνωση τα αθέμιτα.

~

 

 

 

 

 

 

Φεύγοντας από το μόνο

Κανόνισα να διευθετώ στη φλόγα τα αγωνιώδη

και να ταΐζω ένα κατοικίδιο ψύχωση τη μέρα.

Ήταν οργή ή το κρίμα που

αποκρυπτογράφησε την αφή της μοναξιάς ;

..το πως ξέφυγα αθέλητα

επιστρέφοντας  στην φωταύγεια

Kυλώντας στους διάτρητους λάβύρινθους

πριν τα νοήματα με κατακρεουργήσουν

Σαν προφήτης ένιωσα τους χτύπους της θάλασσας

καρδιά μου ξανά

Τα πεπρωμένα σκουλήκια βγήκαν από το πλανητικό  τους

χώμα μπροστά στην επιμονή και

Ένα βουητό λάβαρο μου δόθηκε μακριά από την περιέργεια

-δώρισμα.

Συντριπτικός ο χειμώνας διαλύθηκε μέσα μου

σε μία κραυγή.

~

 

 

 

 

 

 

 

 

Στοά μου

Πλούσια στοά είσαι γεμάτη άγγιγμα

Ξεχυλίσματα αύρας και εγώ

Νυστέρια λεμονιών του φθινοπώρου

Φρέσκα αγνοήματα

και πουθενά.

Είσαι γεμάτη σίγουρο τρέμουλο, ρίζες συντροφιάς,

Ρωγμές που θυμούνται τα λιμέρια του σώματος

και τα ευωδιαστά μονοπάτια της οργής.

Του αστροπελεκιού ένας καταρράκτης είσαι

Και το κοντάρι της μονιάς μου.

Μέσ’ στ’ υφάδι της στοάς αυτής

Οι γεύσεις και το δάσος της αγάπης

 

Μια αβρή σταλαγματιά.

~

ena (5)

Ρέθυμνο

Καθισμένος πάνω στο Ρεθυμνιότικο απόβραδο

οι τοίχοι λες και σωριάζονται

Πάνω μου γίνονται γκρι

Ο υπολογιστής στ’ αριστερά μου καταλύεται

στον θρόμβο του φορτωτή

Προσωρινός, κατ’ αύτα τα επιχειρήματα του κόσμου

Περιμένω το εκατό τοις εκατό μιας διχοτόμησης

δίσκου

Χωρίς να με νοιάζει

περιμένω

Χωρίς να με νοιάζει η δικιά μου

περιμένω.

Νιώθω γραμμή εντολών,

-η οθόνη του Linux αναβοσβήνει το φθορίζον της γαλάζιο

αναμένοντας εντολή-

Πληκτρολογώ έναν αναστεναγμό

και μια παύλα.

~

 

 

 

 

 

ο αστερίας

είναι δύσκολο να κάθεσαι στη παραλία

ο ουρανός να παγώνει στο κόκκινο

να είσαι μόνος

(η μοναξιά ως η μόνη φάση

ξώδερμα σκεπτόμενος

τον έρωτα και τον θάνατο)

κρατάς τον ταπεινό αστερία

με το αίμα του κάβουρα τον λούζεις,

τον επικυρώνεις

βάναυσα με μια πέτρα του αφαιρείς

δύο πόδια ή πλοκάμια (δεν γνωρίζεις)

βρίσκεις τη λεύκα όπου καθόσουν απάνω μικρός

και κολλάς τον απομεινάρη στον κορμό.

φεύγεις.

Πυκνό πεύκο

 

Σκούρο μπλε

 

Όλο το μεγαλείο

 

February past

 

Στου πυθμένα τη φωλιά

 

Εντωμεταξύ

 

Το νωθρό εγχείρημα

 

Αδιάσταση

 

Αναρμονία

 

Επιστημονική περιέργεια

 

Η αναστολή

 

Όλο το μεγαλείο

 

Χλωρίδα σώματος ή πανίδα συνείδησης

 

To ακρωτήρι·

 

a cinquain

 

Τύψεις τύψεις

 

Ολοκαυτώματα και η πραγματικότητα

 

Θαμμένα φαινόμενα

 

Ανέλεγκτε, είρωνα

 

Φεύγοντας από το μόνο

 

Στοά μου

 

Ρέθυμνο

 

ο αστερίας

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s