Οράματα και θαύματα στο Αιγαίο

Standard

ΟΡΑΜΑΤΑ  ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

holy bone

Στην Πολυνησία του Αιγαίου πιστεύουμε βαθύτατα στην οικονομική ευημερία που φέρνει ένα μικρό θαύμα, ένα όραμα, μια εύρεση εικόνας, τα λείψανα ενός αγίου. Το έχουμε ακουστά, το έχουμε βιώσει, μας είναι ιστορία οικεία. Ίσως αυτό να ψυχανεμιζόμουν από παιδί και ήθελα, με τόση ζέση, να γίνω θαυματοποιός. Στην ηλικία των εννέα ετών μου αγόρασαν ένα βιβλίο «για την Τέχνη της Ταχυδακτυλουργικής» που το μελέτησα με πάθος. Στην εφηβεία μου έκανα παρέα με έναν υπερβολικά χοντρό μεσήλικα, που είχε γίνει ένα με την πολυθρόνα του και μίλαγε με ψιλή, απαλή φωνή. Γνώριζε κόλπα πολλά, τσάκιζε, για παράδειγμα, μια οδοντογλυφίδα μέσα σε μια σφιχτά διπλωμένη πετσέτα και την παρουσίαζε ξανά ολόκληρη, μ’ έμαθε να καταπίνω χαρτοπόλεμο και να βγάζω από το στόμα μου ρολό το χαρτί, να περνάω αυγά μέσα σε ένα μπουκάλι με στενό λαιμό χωρίς να σπάζουν, να εξαφανίζω φραγκοδίφραγκα και να τα εμφανίζω από τα αυτιά μου, να μαντεύω το χαρτί που έβαζε κάποιος στο νου του αγγίζοντας με τα ακροδάχτυλα τα τραπουλόχαρτα από την ανάποδη. Επέμενε, κυρίως, στον τρόπο που έπρεπε να απευθύνομαι στους άλλους, με έμαθε να χρησιμοποιώ λέξεις αμφίσημες, πολυσήμαντες, πρωτάκουστες: «Ρειθραθιασμένα στα μουχτιά αμμωνόνερα, κάνοντας χθου και πθου, στις τσίνιες και στις γάβωνιες· το αναμπουφτούρδισμα και το κακό πιτσιπιτού στο γιο του Φλιφλιτζή ζούνε τα απραγάδια (*)». Επέμενε να στολίζω την ομιλία μου με επίθετα: «Κοκκινοπλουμόχειλη, Μαρμαροχιονοδόντης, Γλυκοστοματόβρυση, Ασπροκοκκινομάγουλη, Κρυσταλλοχιονοτράχηλη, Στρογγυλοευμορφοπούγουνος (**)». Λόγος, έλεγε, ίσον παράσταση. Πρώτα γοητεύεις κι ύστερα εξαπατάς. Πήγαινε στην εκκλησία και μελέτησε τη μέθοδο. Κεριά, λυκόφως, καπνοί, μυρωδιές, βαρύτιμα ενδύματα, επιβλητικές κάθοδοι από τις πύλες, μεγαλόστομος, στομφώδης λόγος, χορευτικά με το Βιβλίο της Γνώσης που περιφέρεται εκτεθειμένο ψηλά, απλησίαστο, εδώ παπάς εκεί παπάς…

Ενηλικιώθηκα με τον άσβεστο πόθο να γίνω θαυματοποιός, διαπίστωνα όμως μέσα από τα διαβάσματά μου ότι η ιστορία βρίθει θαυματοποιών και θαυμάτων. Στο Απάνθισμα του Απουληίου, κεφάλαιο 19, παρουσιάζεται ο Ασκληπιάδης να σταματά καθ’ οδόν μια κηδεία δημιουργώντας τη σχετική αναστάτωση στους πενθούντες και ν’ «ανασταίνει» το νεκρό. Για τον Πυθαγόρα, μεταξύ άλλων αναφερομένων θαυμάτων, έχει καταγραφεί από τον Πορφύριο «το καταλάγιασμα των κυμάτων των ποταμών και των θαλασσών ώστε να περνούν οι μαθητές του εύκολα πάνω απ’ αυτά». Για το φιλόσοφο Εμπεδοκλή, που ήταν θεραπευτής και θαυματοποιός, διάβασα ότι ανάστησε μια γυναίκα  τριάντα ολόκληρες ημέρες μετά το θάνατό της, ενώ ο ίδιος ανελήφθη στους ουρανούς. Ο Απολλώνιος ο Τυανεύς, που ήταν ιερέας του Ασκληπιού και πυθαγόρειος, έκανε θαύματα πολλά. Ο Αλέξανδρος ο Αβωνοτειχίτης, άνδρας ικανότατος και ευφυής, με ωραίο παρουσιαστικό, έγινε περιβόητος  για το μαντείο του Ασκληπιού που ίδρυσε, δημιουργώντας μιαν «εκ νέου γέννησιν» του θεού, τη φορά αυτή με τη μορφή φιδιού, που το ονόμαζε Γλύκωνα. Για το Θεόφιλο Καΐρη, που πέθανε στη φυλακή στα μέσα του 19ου αιώνα κυνηγημένος από εκκλησιαστικούς και δικαστικούς, διηγούνται ακόμη και σήμερα πως κράταγε στα χέρια το κεφάλι του όταν έλεγε τη Σολομωνική ανάποδα.

Στην Πολυνησία του Αιγαίου γνωρίζουμε εκ πείρας ότι οι άγιοι συχνά κακιώνουν και τότε τιμωρούν με θαύματα σκληρά, με μαρμαρώματα, ακόμη και με βουλιάγματα τόπων. Τον άγιο Βλάσιο τον λέμε και «μουσκαροπνίχτη» για τις ζωοκτόνες προτιμήσεις του, την Παναγία «καψοδεματούσα», τον άγιο Ιωάννη «ριγολόγο», γιατί έστελνε τις θέρμες και τον άγιο Ιωάννη το Θεολόγο «σπαζοκάδη», γιατί σπάζει τους κάδους και μας χύνει το κρασί.

Όλοι γνωρίζουμε ότι οι αγιασματικές πηγές στα νησιά έχουν γίνει από τα δάκρυα των αγίων στον τόπο που μαρτύρησαν, αλλού εκύλησε η κάρα του αγίου μέσα στο πηγάδι, αλλού το νερό της πηγής ρέει κάτω από εκκλησίες, όπως στην Παναγία την Πλημμυριανή της Ρόδου και γίνεται αγίασμα και αλλού, όπως στη Βολισσό της Χίου, ανέβλυσε «ύδωρ τερατουργόν, ιαματικόν παντός πάθους και πάσης ασθενείας» από την πέτρα που κάλυψε το σώμα της αγίας Μαρκέλλας, όταν της απέκοπτε μαστούς και κεφάλι ο σαρκολάγνος πατέρας της. Κατά την ημέρα της γιορτής των αγίων οι πιστοί  επωφελούμενοι από τις θαυματουργές ιδιότητες του αγιάσματος βρέχονται, πίνουν, αλείφουν τα γεννητικά τους όργανα και παίρνουν αγιασμό μαζί για να έχουν.

Η Αγία Ελένη πηγαίνοντας στην Παλαιστίνη για να βρει τον Τίμιο Σταυρό σταμάτησε στην Πάρο, προσευχήθηκε και έταξε ότι εάν εύρισκε το Σταυρό θα έχτιζε την εκκλησία της Εκατονταπυλιανής. Λίγο καιρό μετά την εύρεση άρχισαν να πωλούνται κομμάτια από το σταυρόξυλο. Η ζήτηση ήταν μεγάλη και πλήθος οι αγοραστές που πλήρωναν υπέρογκα ποσά για να αποκτήσουν ένα μικρό κομματάκι· τότε οι άνθρωποι της εκκλησίας μετέφεραν στους πιστούς την πληροφορία ότι «το τίμιο ξύλο είχε τη θαυματουργική ιδιότητα να ανανεούται διαρκώς και να μη ολιγοστεύει παρόλα τα τεμάχια που απεκόπτοντο».

Και τα θαύματα δεν σταματούν, οι πιστοί συρρέουν και προσκυνούν τις «δεκατέσσερις εν συνόλω κάραις του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου εις άπασαν την Ευρώπην», ενώ στην καθ’ ημάς μονή του Διονυσίου στο Άγιο Όρος υπάρχει το δεξιό χέρι του Προδρόμου, το οποίο υπάρχει ταυτοχρόνως και στην Κωνσταντινούπολη. Στη Ναύπακτο, στη Μονή του π. Νεκτάριου, οι «παπαροκάδες» ζυμώνουν ψωμί ακουμπώντας το αντίγραφο σταυρού του Αγίου Σεραφείμ, που έχει αποκτήσει την ιδιότητα του Τίμιου Ξύλου, πάνω στη ζύμη που φουσκώνει χωρίς μαγιά.

Στο μεσαίωνα, οι μοναχοί της Χοζοβιώτισσας πληροφορούσαν τους ανίδεους ότι η Μονή ιδρύθηκε όταν η θάλασσα ξέβρασε στα βράχια της Αμοργού τα κομμάτια της εικόνας της Παναγίας, που είχαν ταξιδέψει από την Κύπρο, και ως εκ θαύματος φτάνοντας στο νησί ενώθηκαν από μόνα τους.

Υπήρξαν αναρίθμητες εμφανίσεις της Παναγίας σε πιστούς, με αποκαλύψεις, παραγγελιές και εκδουλεύσεις. Εξαρτάτο βέβαια από το πόσο ευαίσθητος και υποψιασμένος ήταν ο οραματιζόμενος. Γιατί ποιος στ’ αλήθεια μπορεί να ξέρει πόσοι από εμάς έχουμε οραματιστεί κάποιον άγιο στον ύπνο μας και το λησμονήσαμε; Υπάρχουν όμως και άτομα υποψιασμένα και τότε ο άγιος δεν επιμένει πολύ, όπως με τη μοναχή Πελαγία στην Τήνο. Η Παναγία την επισκέφθηκε δυο φορές στον ύπνο της και την τρίτη, στις 23 Ιουλίου του 1822, της υπέδειξε πού θα βρει την εικόνα της. Για άγνωστους σ’ εμένα λόγους η εικόνα ευρέθη έξη μήνες μετά, στις 30 Ιανουαρίου του 1823, σ’ ένα χωράφι. Η εύρεση της εικόνας θεωρήθηκε πανελλήνιο θεϊκό μήνυμα και συνέρευσαν γνωστά πρόσωπα της Επανάστασης του 1821 για να προσκυνήσουν, που ήταν και η καλύτερη διαφήμιση για το νησί που έκτοτε ανακηρύχθηκε «ιερό».

Στη Σύρα, που πίστεψαν στα θαύματα παρακολουθώντας από την αρχαιότητα χιλιάδες ανθρώπους να συρρέουν στο μεγαλόπρεπο ναό του Ποσειδώνα της Τήνου αλλά και στο ιερό νησί της Δήλου για να προσκυνήσουν, συνειδητοποίησαν τα οφέλη που φέρνει η πίστη. Έτσι, λοιπόν, κατά το σωτήριον έτος 1936, συνέβη και στην Ερμούπολη το θαύμα. Όμως η οικονομική ευημερία που έφερε το μέγα αυτό θαύμα, διήρκεσε μόλις τρία χρόνια, διότι ένας συριανός διάκος και ένας εκδότης εφημερίδας τηνιακών συμφερόντων  κατήγγειλαν την «εύρεση» της εικόνας του αγίου Δημητρίου ως «εφεύρεση».

Υπάρχουν βέβαια και εικόνες που δεν βρίσκονται  εξ αποκαλύψεως αλλά από τυχαία συμβάντα, όπως η εικόνα του αγίου Φανούριου που βρέθηκε το 14ο αιώνα στη Ρόδο, όταν έσκαβαν στο παλιό τείχος, η θαυματουργή εικόνα  της Παναγίας της Καβουριανής στη Λέρο, που τη βρήκε ένας ψαράς που έψαχνε για καβούρια μέσα σε μια σχισμή βράχου, η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Θαλασσινής στην Άνδρο που βρέθηκε σε βράχο στη θάλασσα, η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Κανάλας στην Κύθνο, η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Μελικαρούς στη Σκύρο, η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Σπηλιανής στη Νίσυρο, η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Μαυρομάτας στην Κρεμαστή, η θαυματουργή  εικόνα της Παναγίας του Χάρου στους Λειψούς κ. ά.

Στην Πολυνησία του Αιγαίου, που πιστεύουμε βαθύτατα στην οικονομική ευημερία που συνοδεύει τα θαύματα, το γαϊτανάκι των ονειρόφαντων αγίων συνεχίστηκε το 1959 στη Θερμή Λέσβου και στα γύρω χωριά, όταν τρεις άγιοι, ο άγιος Ραφαήλ, ο άγιος Νικόλαος και η αγία Ειρήνη άρχισαν τις νυχτερινές επισκέψεις στους κατοίκους. Άλλος έψαχνε τα λείψανά του κι άλλος το σαγόνι του. Οι κάτοικοι έχασαν τον ύπνο τους, οι άγιοι τους ορμήνευαν αλλά  οι ανασκαφές αργούσαν κι όταν, δυο χρόνια μετά, τέλειωσαν όλα ωραία και καλά, έγινε και νέα εμφάνιση· εμφανίστηκε η αγία Ολυμπία που ζήταγε να βρεθούν τα λείψανά της, τα ταλαίπωρα εξ αιτίας σκληρών βασανιστηρίων αυτιά της και το θρυμματισμένο σαγόνι της, όμως ο οραματιστής έτυχε να ’ναι αγράμματος και εκείνη προσπαθούσε ξανά και ξανά να του εξηγήσει, είδε κι έπαθε η αγία.

Τούτες πάλι τις μέρες εις το Αργοκοίλι της Νάξου όπου «οι χωρικοί ρέπουν ενίοτε εις την παραδοχήν ανεξετάστως ό,τι η αγυρτία ήθελε τους υπηρετήσει», ακούγεται πως η Παναγία η Αργοκοιλιώτισσα κοιλοπονάει το θάμα…

Ζώντας εδώ και χρόνια στην Πολυνησία του Αιγαίου, όπου οι κάτοικοι πιστεύουν βαθύτατα στην οικονομική ευημερία που θα φέρει ένα μικρό θαύμα, ένα όραμα, μια εύρεση εικόνας ή λίγα οστά αγίων, άσπρισαν τα μαλλιά μου και εγώ συνεχίζω να μπήγω ξερά κλαδιά στη γη για να τα ιδώ να βλασταίνουν, ικετεύω ψητά κοτόπουλα να σηκωθούν και να περπατήσουν, εξακολουθώ να κρεμώ το πανωφόρι μου στην άκρη της πιο τελευταίας απογευματινής ηλιαχτίδας και συνεχίζω να γράφω τα κείμενά μου στα σκοτεινά με μόνο το φως που διαχέεται από τα δάχτυλά μου που λάμπουν.

(*)«Τα Απραγάδια», υπερλεξιστική ποίηση του Αλέξανδρου Σχοινά

(**) Αχιλληίδα: «Βυζαντινό έπος»

http://galera.gr/magazine/modules/articles/article.php?id=174

agios

ΞENH ΔHMOΣIEYΣH

Περί θαυμάτων και λειψάνων στην ορθόδοξη εκκλησία

Κύριε Διευθυντά,

Στην εφημερίδα σας, της 19ης Μαΐου τρέχοντος έτους και στην σελίδα 7, έχει καταχωρηθεί άρθρο του κ. Τέου Ρόμβου με το οποίο αμφισβητεί τα θαύματα του Θεού, θεωρών αυτά είτε παρακινούμενα από ιδιοτελείς οικονομικούς σκοπούς ανθρώπων της Εκκλησίας (με στόχο δηλαδή να πλουτίσουν οι ενορίες και τα νησιά που κατέχουν λείψανα αγίων ή θαυματουργών εικόνων), είτε ως πιστευόμενα και εκπορευόμενα από την απλοϊκή, ανορθολογική και αφελή πίστη των θρησκευόμενων νησιωτών.

Προτάσσει μάλιστα ο αρθρογράφος περιπτώσεις θαυματοποιών και θαυμάτων, παρομοίων ή και ανώτερων υποτίθεται του Χριστού και των αποστόλων, όπως του Ασκληπιάδη, του Πυθαγόρα, του Εμπεδοκλή, του Απολλώνιου Τυανέα κ.ά. Περί αυτών όλων, και προς υπεράσπιση της αληθείας, έχουμε να ειπούμε τα εξής:

– Είναι κοινή διαπίστωση από έγκριτους επιστήμονες και ιστορικούς ότι, ναι μεν η χριστιανική ιστορία βρίθει θαυμάτων και αγίων, όχι όμως και τα προϊστορικά ή μυθολογικά χρόνια, από τα οποία μόνο ψευτοθαύματα ή φανταστικές διηγήσεις μπορούμε να αντλήσουμε. Πράγματι, έξω από τον Χριστιανισμό δεν υπάρχουν ιστορικά διαπιστωμένα υπερφυσικά γεγονότα, παρά μόνο μυθικές διηγήσεις. Τέτοια υπήρξε και η ζωή του Απολλώνιου Τυανέα και άλλων θαυματοποιών και θαυμάτων. Αντίθετα: α) τα θαύματα του Χριστού και των αποστόλων έγιναν σε χρόνους όχι μυθολογικούς και θρησκόληπτους, αλλά σε χρόνους ιστορικούς και φωτισμένους (των αυτοκρατόρων Αυγούστου και Τιβέριου), β) Oι απόστολοι με τα εκπληκτικά θαύματά τους και με το κήρυγμά τους απευθύνονταν σε αυτόπτες μάρτυρες των θαυμάτων του Χριστού (ο Παύλος λ.χ. γράφει 22 μόλις χρόνια μετά την ανάσταση του Κυρίου), γ) Ιστορικοί της εποχής, όπως ο Ιώσηπος, το εβραϊκό Ταλμούδ, ο ειδωλολάτρης Κέλσος, καθώς και «οι Πράξεις του Ποντίου Πιλάτου» αναφέρονται σ’ αυτά, δ) Η μοναδική ποιότητα της διδασκαλίας του Κυρίου και των αποστόλων, η αγία ζωή τους, η σταυρική θυσία του Χριστού και το μαρτυρικό τέλος των αποστόλων συνηγορεί υπέρ της αληθείας των θαυμάτων τους, και ε) Τα θαύματα των εθνικών και ειδωλολατρικών λαών, αλλά και των «απόκρυφων ευαγγελίων» στερούνται σοβαρότητας και αληθείας, αφού είναι γεμάτα από ανακολουθίες, φανταστικές διηγήσεις και τερατουργίες, και έτσι επιβεβαιώνουν την αλήθεια των θαυμάτων που περιγράφονται στα κανονικά ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης.    – Μήπως όμως ο Χριστός θεράπευε και θαυματουργούσε με τη δύναμη της υποβολής και του υπνωτισμού; Δεν θα παραθέσουμε επ’ αυτού τις απόψεις παγκοσμίου φήμης ψυχιάτρων που απομυθοποιούν τις δυνάμεις υποβολής και αυθυποβολής και μας τονίζουν ότι: α) είναι παροδικές ή υποτροπιάζουσες, β) για να ενεργήσουν πρέπει να γίνονται σε επανειλημμένες συνεδρίες, γ) έχουν εφαρμογή σε ελάχιστες περιπτώσεις παθήσεων και δ) πρέπει να το θέλει ο πάσχων για να έχουμε αποτελέσματα, αλλά θα καταθέσουμε την άκρως διαφωτιστική θέση του ψυχολόγου Αντώνιου Πισσάνου που μας λέγει τα εξής:

«Πολλοί επιπόλαιοι και αμαθείς ισχυρίζονται ότι ο Χριστός είχε…υπνωτίσει τον Λάζαρο γι’ αυτό και μπόρεσε τάχα να τον αναστήσει από τον τετραήμερο ύπνο του. Άλλο λάθος και αυτό! Διότι, ο ευρισκόμενος σε υπνωτιστική κατάσταση, δεν μπορεί να παραμείνει υπνωτισμένος επί τέσσερις ημέρες, με οποιαδήποτε υποβολή κι αν του κάνουμε. Για τον απλούστατο λόγο ότι ο υπνωτισμένος ξυπνά ύστερα από λιγες ώρες… Η μεγαλύτερη διάρκεια ύπνου υπήρξε εξάωρος… Oι πάντες θα μπορούσαν να ανασταίνουν και τους νεκρούς των… εάν υπήρχαν στην πραγματικότητα τρόποι» («Ψυχικαί Έρευναι», Αθ. 1975, σελ. 62-63).

– Βέβαια, και είναι ευκαιρία για άλλη μια φορά να το επισημάνουμε, ψευτοθαύματα επιτελούν και οι μάγοι και οι αποκρυφιστές. O σατανάς, που είναι υπαρκτή για τον Χριστιανισμό αρνητική οντότητα, αλλάζει προσωρινά και επιφανειακά μια κατάσταση για να οδηγήσει αργότερα προς το χειρότερο τον παθόντα. Στην δημιουργία δηλαδή νευροπαθειών, δερματικών παθήσεων, πνευματικής κατάπτωσης και αποχαύνωσης, που προέρχονται από «θεραπείες» μέσω: μέντιουμ, χειροπρακτών ανατολικής φιλοσοφίας, χρήσης βοτάνων σε μαγικές τελετουργίες, αγγέλων και οδηγών μεταφυσικού κόσμου, χαρτιών Ταρώ, διαλογισμού, αλλά και ψυχοθεραπευτών χριστιανικού τύπου, όπως π.χ. της «χριστιανικής επιστήμης». O μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας μας, Ιωάννης ο Χρυσόστομος, λέγει σχετικά: «Ακόμα και αν θεραπεύσει ο δαίμονας, περισσότερο έβλαψε παρά ωφέλησε, διότι ωφέλησε μεν το σώμα, το οποίο μετά από λιγο θα πεθάνει, έβλαψε όμως την αθάνατη ψυχή, αφού κολάστηκε καταφεύγοντας στον σατανά» (βλ. σχετικά στο  βιβλίο «Πίστη και Λογική -Διαδρομή Α», του Μανώλη Μελινού, σελ. 97, 1993).

– Όσο για τους αγίους, είναι αλήθεια ότι μόνο να αγαπούν γνωρίζουν και να σπεύδουν προς εξυπηρέτηση, ενίσχυση και θεραπεία των πιστών, προσευχομένων στη Χάρη τους. Και όχι να μαρμαρώνουν, να βουλιάζουν, να καψοδένουν κ.λπ., όπως αναφέρει ο αρθρογράφος. Oι λαογραφικές αυτές εκφράσεις είναι θρησκόληπτες αντιλήψεις απλοϊκών πιστών, που προέρχονται από θρησκευτική υπερεκτίμηση της χριστιανικής ζωής τους. Oι άγιοι  τιμώνται από την Εκκλησία μας ως φίλοι του Χριστού και με τις θυσίες και το αγαπητικό παράδειγμα τους μας διδάσκουν να μην αρνηθούμε τον Χριστό και να μην υποχωρούμε στα της πίστεως. Αυτή είναι η ολοζώντανη παράδοση της Εκκλησίας μας για τους αγίους και τις εικόνες τους, που δεν τιμώνται για να γεμίσουν έσοδα οι ναοί και να εξοικονομηθούν χρήματα, αλλά γιατί στην συνείδηση της Εκκλησίας και των πιστών οι άγιοι έφτασαν πολύ κοντά στον θεό και ορισμένοι απ» αυτούς στην θέωση. Γι’ αυτό και παρέμειναν άφθοροι στο διηνεκές, όπως ο άγιος Νικόλαος (που αργότερα βέβαια τεμαχίστηκε προς ενίσχυση περισσοτέρων πιστών), ο άγιος Διονύσιος, ο άγιος Σπυρίδωνας (του οποίου το λείψανο λιτανεύεται μάλιστα το καλοκαίρι, στις 11 Αυγούστου, συνθήκες κάτω από τις οποίες η οποιαδήποτε μούμια ή απλό πτώμα θα είχε σαπίσει), ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος, ο άγιος Σάββας ο ηγιασμένος και τόσοι άλλοι, με τελευταίο, προς στιγμήν, τον ιερομόναχο Βησσαρίωνα της Μονής Αγάθωνος. Για να διδάσκουν έτσι άφωνα, αλλά πολύ έντονα, μέχρι το τέλος της ιστορίας, ότι ζει Κύριος των Δυνάμεων και ότι η σωτηρία βρίσκεται στην μετάνοια, στην προσευχή, στην λειτουργική και στην ελεήμονα ζωή.

– Η καλύτερη διαφήμιση για τον θεό είναι πράγματι η αλήθεια των θαυμάτων Του. O θεός παρεμβαίνει για την σωτηρία των πλασμάτων του στην κτίση Του όποτε το θελήσει και το κρίνει αναγκαίο. Μήπως θα θέσουμε εμείς όρια στην δύναμη Του ή μήπως θα μπορέσουμε ποτέ να εξηγήσουμε επιστημονικά και ορθολογιστικά την ά κτίστη ενέργεια Του; Διότι πλέον η επιστήμη και οι σοβαροί εκπρόσωποι της διαπιστώνουν καθημερινά ότι υπάρχουν καταστάσεις, γεγονότα και ιατρικά περιστατικά που τους ξεπερνούν. Και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που σηκώνουν τα χέρια ψηλά, δοξάζοντας τον θεό. Βέβαια, ισχύει και το «ου με πείσης καν με πείσης», που είναι ένας εύκολος και ανεύθυνος τρόπος για να βγάζει κανείς τον εαυτόν σου έξω από την προσωπική πορεία αναζήτησης της αλήθειας και να «ξενοιάζει» μια για πάντα από την υπόθεση του Θεού.

– Oι πιστοί νησιώτες μας, αλλά και γενικά οι ανά την γη χριστιανοί, συρρέουν πραγματικά όπου ακουστεί το θαύμα και όπου υπάρχει αγιασμα ή λείψανο ή εικόνα θαυματουργή των αγίων, γιατί έχουν αλάνθαστο αισθητήριο και γιατί νοιώθουν ότι θα πάρουν δύναμη εξ ύψους και ευλογία για να συνεχίσουν την άσκηση και την κατά Χριστόν ζωή τους. Βέβαια υπάρχουν και οι περιπτώσεις όπου άνθρωποι φαινομενικά θρησκευόμενοι καπηλεύονται και εκμεταλλεύονται τα ιερά και τα όσια της θρησκείας μας. Το φαινόμενο αυτό είναι πολύ αρχαίο αλλά και πολύ σύγχρονο. Σε τίποτα όμως δεν μειώνει την αλήθεια της Εκκλησίας. Η Εκκλησία δεν είναι ένα ηθικό σωματείο ή  κοινωνικός οργανισμός. Αλλά ο ίδιος ο Χριστός παρατεινόμενος στους αιώνες. Επομένως αδύναμοι άνθρωποι, ασύδοτοι ή ανήθικοι θα υπάρχουν πάντοτε, λοιδορούντες και λοιδορούμενοι, οδηγούμενοι στην ιδία αυτών απώλεια. Oι περιπτώσεις όμως αυτές, που είναι ελάχιστες, διογκώνονται από τα Μ.Μ.Ε. και τους υπερμεγέθεις τίτλους των εφημερίδων, που συχνά ξεχνούν να αναφερθούν στα όσα καλά γίνονται και προσφέρονται καθημερινά στον κόσμο από τους πιστούς χριστιανούς.

– O αρθρογράφος υπονοεί ότι οι πιστοί παρά πλανώνται, προφανώς λόγω αφέλειας και απλοϊκής άδολης πίστης, αφού, όπως ισχυρίζεται, «προσκυνούν τις δεκατέσσερις εν συνόλω κάραις του αγίου Ιωάννου του Προδρόμου εις άπασαν την Ευρώπην», ενώ στην μονή του Διονυσίου στο Άγιο Όρος «υπάρχει το δεξιό χέρι του Προδρόμου το οποίο υπάρχει ταυτοχρόνως και στην Κωνσταντινούπολη» κ.λπ. Εδώ έχουμε να παρατηρήσουμε ότι οι περισσότεροι αντιρρησίες της τιμής των αγίων λειψάνων συγχέουν τα τμήματα των οστών των αγίων λειψάνων, που υπάρχουν φυσικά σε διαφορετικούς ναούς προς ευλογίαν του κόσμου, με τα ολόκληρα μέρη και οστά τους που βέβαια δεν μπορούν παρά να βρίσκονται σε ένα και μόνο χώρο. Αν τώρα επιμένει κάποιος ότι ένα συγκεκριμένο απότμημα από σκήνωμα αγίου δεν είναι αυθεντικό, δεν έχει παρά να το αποδείξει, για να φανεί το σαθρόν της υπόθεσης, μιας και η Εκκλησία ξέρει τι της γίνεται και η μέθοδος επιβεβαίωσής της, εκτός από επιστημονική, είναι και θεόπνευστη.

Άλλωστε, ακόμη κι αν δουν κάποιοι βούλες και σφραγίδες σε λείψανα αγίων, σαν να επρόκειτο για εμπόριο κρεάτων, και πάλι δεν θα πίστευαν και δεν θα τους δέχονταν ως αγίους.

– Είναι πολλές εξάλλου οι περιπτώσεις που άγιοι και αγίες γυναίκες εμφανίσθηκαν σε ανθρώπους και τους διηγήθηκαν πού πρέπει να σκάψουν ώστε να βρεθούν τα οστά τους. Στις περισσότερες περιπτώσεις επιβεβαιώθηκε το όραμα ή το όνειρο από την αρχαιολογική σκαπάνη, τα αρμόδια συνεργεία και τους επιστήμονες που συνήργησαν στις ανασκαφές. Αλλά και από τα πάμπολλα θαύματα που ακολούθησαν. Και πάλι όμως η «κλειστή συνείδηση» των άθεων ή ορθολογιστών εφευρίσκει τρόπους να ξεπεράσει τα ουρανόσταλτα φαινόμενα. Μιλάνε δηλαδή για μωροπίστευτους ανθρώπους, για μεγάλη ευκολία στην εξαπάτηση και ούτω καθεξής. Χωρίς να ρωτήσουν κανένα. Χωρίς να αναζητήσουν αποδείξεις και πειστήρια. Παρά μένοντας μόνο κλεισμένοι στους δικούς τους ψυχικούς συνειρμούς, που παρουσιάζονται δήθεν ως λογικοί και σύγχρονοι. Το να εξαγγέλλεις όμως τη άρνηση σου χωρίς έλεγχο και χωρίς επί τόπου έρευνα δεν είναι επιστήμη, αλλά οπισθοδρόμηση.

Αυτή είναι πράγματι η αληθινή οπισθοδρόμηση και όχι η φωτισμένη συνείδηση των απλοϊκών αλλά έξυπνων και σύγχρονων νησιωτών μας.

– Θεωρούμε ακόμη επιβεβλημένο να υπενθυμίσουμε τα λόγια του Χριστού, το αδιάψευστο στόμα του οποίου περιγράφει τον τρόπο θα λέγαμε δημιουργίας ενός αγίου: «Εάν κανείς με αγαπάς θα τηρήσει τον λόγο μου, και ο Πατέρας μου θα τον αγαπήσει και θα έλθουμε σ’ αυτόν και θα κατοικήσουμε μαζί του» (Ιω. 14,23). Τα λόγια αυτά μας εξηγούν ότι οι θεραπευτικές ιδιότητες των λειψάνων και των αγίων εικόνων, καθώς και τα ίδια τα λείψανα, οφείλονται στην Χάρη του θεού, την αποταμιευμένη μέσα τους ως φορέων του Αγίου Πνεύματος, που σύμφωνα με την υπόσχεση του Κυρίου προς τους αγίους Του: «ο κόσμος δεν ειναι σε θέση να το λαβει, διότι δεν το βλέπει ούτε το ξέρει. Σεις όμως το ξέρετε, διότι μένει κοντό σας και θα ειναι μέσα σας» (Ιω. 14,17). Επισημαίνουμε, τέλος, ότι αν και το θαύμα είναι στήριξη και ευλογία στην ζωή των ανθρώπων, οι πραγματικά πιστοί χριστιανοί δεν έχουν ανάγκη τα θαύματα για να πιστέψουν στον Θεό. Αυτό που έχουμε ανάγκη οι πιστοί, και για το οποίο πρέπει να παρακαλάμε, είναι να μας δίνει ο θεός υπομονή στις θλίψεις, αρετές για να αντέξουμε στις δυσκολίες της ζωής, κουράγιο και δύναμη εξ ύψους, ταπείνωση και ανδρεία στους πειρασμούς.

O ίδιος ο Kύριος, κατά την διάρκεια της επίγειας παραμονής Tου ανάμεσά μας, είχε πει: «Tα δικά μου πρόβατα γνωρίζουν την φωνή μου και με ακολουθούν». Ως εκ τούτου, ζώντας εδώ και χρόνια στο πολυνησιακό σύμπλεγμα του Aιγαίου, οι νησιώτες, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, πιστοί στον Tριαδικό Θεό, είμαστε μάρτυρες των καθημερινών θαυμάτων του Xριστού και των αγίων στη ζωή μας, και αναπέμπουμε διαρκείς ευχαριστίες και προσκύνηση στο Θεό για την αγάπη που μας περιβάλλει.

Για την Ιερά Μητρόπολη Σύρου

Μιχαήλ Γ. Χούλης

θεολόγος

Εφημερίδα ΑΠΟΨΗ

Φύλλο αρ. 171

 

 

 

 

 

Advertisements

One response »

  1. Παράθεμα: Οράματα και θαύματα στο Αιγαίο | zoi vareli-stefanidi

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s