Ου φωνητές παρωδίες

Standard

του Δημήτρη Φύσσα

Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΨΩΛΗΣ 

Ολοφάνερα κώλο επρομηνούσε

Της αυγής ο υψωμένος πούτσος –αστέρι:

Για μουνί σκέψη καμία δεν απερνούσε

Του μυαλού σε κανένα από τα μέρη…

Κι από ΄κει κινημένο αργοτσιμπούσε

Τόσο γλυκό ΄στα «μάγουλα» το χέρι,

Που λες και λέει μες  της καρδιάς τα φύλλα…

Γλυκό καυλί, κι η αγαμησιά μαυρίλα.

Πέος ανέστη! Νέαις, γραίες και κόραις,

Όλαις, μικραίς μεγάλαις, ετοιμαστήτε…

Μέσα ΄ς ταις στοματάραις ταις πεοφόραις

Με το φως της χαράς τσιμπουκωθήτε…

Ανοίξετε μουνάραις χυσοφόραις

Ομπροστά  ΄στα Καυλιά,  και φιληθήτε!

Φιληθήτε γλυκά στα μουνοχείλη

΄Πέστε   Π έ ο ς   Α ν έ σ τ η   εχθροί  και φίλοι!

*Παρακαλείται ο αναγνώστης ν΄ ανατρέξει στο «Η ημέρα της Λαμπρής», από το «Ο Λάμπρος» του Σολωμού.

fyssas cul

http://beuhart.blogspot.com/
http://9ruepasteur.blogspot.fr/

 

ΤΟΥ ΜΟΥΝΙΟΥ ΤΑ ΑΙΜΑΤΑ

Του μουνιού τα αίματα               με πορφύρωσαν

Και υγρά ανείπωτα                     με λιπάνανε

Μου σηκώθηκε μες στα βυζιά   της ξανθούλας

Κοντινή μανάρα                         κώλε αμάραντε.

Στα βαθιά του στόματος             με ρουφήξανε

Και τ΄ αρχίδια μέγιστα                μου τα γλείψανε

Μαλακία μου τώρα πια               δεν τραβάω

Κοντινή μανάρα                          κώλε αμάραντε.

Τον Ιούλιο κάποτε                      μισοκλείσανε

Τα  μεγάλα χείλια της                 μες στη γλώσσα μου

Την παρθένα τη σούφρα             μια στιγμή ν΄ αντικρίσω

Κοντινή μανάρα                          κώλε αμάραντε.

*Παρακαλείται ο αναγνώστης ν΄ ανατρέξει  στο «Της αγάπης αίματα» από το «Άξιον εστί» του Ελύτη.

 

ΤΡΕΙΣ  ΤΡΥΠΕΣ  ΕΧΕΙ Η  ΜΙΚΡΗ 

Τον τελευταίο πούτσο μου

Απόψε τον κερνάω

Κι όσες τον ρούφηξαν πολύ

Τώρα που φεύγω απ΄ τη ζωή

Αυτές ξαναγαμάω.

Όλα είναι ένα σπέρμα

Μια ανάσα μια πνοή

Σαν τσιμπούκι κάποιο στόμα

Θα τον γλείψει μιαν αυγή.

Εκεί που πάω δε σκίζεται

Ούτε μουνί ούτε κώλος

Χυσίματα και στεναγμοί

Εδώ θα μείνουν στη ζωή

Κι εγώ θα φύγω ψώλος.

Τρεις τρύπες έχει η μικρή:

Άνοιξα μια και μπήκα

Τη δεύτερη ένα πρωινό

Κι ώσπου να ΄ρθεί το δειλινό

Από την τρίτη βγήκα.

*Παρακαλείται ο αναγνώστης ν΄ ανατρέξει στο τραγούδι «Δυο πόρτες έχει η ζωή»,  με μουσική  άγνωστου συνθέτη στο όνομα του Καζαντζίδη, και στίχους της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου 

image

Δημήτρης Φύσσας

Ατομικά: 1956, Άνω Πατήσια, Νεοελληνική Φιλολογία, Πολιτικές Επιστήμες, τρία παιδιά – δύο εγγόνια, αυτοαπασχόληση. Προσωπικά: λογοτεχνία, κινηματογράφος, σκάκι, Λεωφόρος, αθεϊα, φιλελευθερισμός, σοσιαλδημοκρατία. Εργασιακά: εργοστάσιο, βιβλιοπωλεία, μαθήματα Γλώσσας – Λογοτεχνίας – Ιστορίας, κειμενογραφία, επιμέλεια κειμένων, πολιτική αρθρογραφία, λεξικογραφία, βιβλιοπαρουσίαση, αθηναιογραφία, ραδιόφωνο. «Athens Voice», «Athens Review of books», «Αθήνα 9,84». Βιβλία: «Η γενιά του Πολυτεχνείου», «Αυστηρώς ακατάλληλον», «Αγύριστο κεφάλι», «Πλατεία Λένιν, πρώην Συντάγματος», «Οι αστικοί χώροι είναι ποίηση από μόνοι τους», «Στρατιώτης του Χριστού», «Υπόγειες ιστορίες» (συμμετοχή),  «Ο αναγνώστης του Σαββατοκύριακου».  Στα σκαριά:  «Τα σινεμά της Αθήνας 1896-2012», «Ο κηπουρός κι ο καιροσκόπος», «Αυτά και οι μετακομίσεις», «Η πρέφα για αρχαρίους», «Τραγούδια της φυλακής», «Στοιχεία για ένα σεξουαλικό λεξικό της ελληνικής».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s