Ο Σταύρος Αντωνίου προλογίζει…

Standard

Στον κύριο Νίκο Θεοδοσίου

(εντός που τομίδιου/ λευκώματος «Μηχανοκρατία», πρώτος τόμος στην νέα σειρά του περιοδικού και των εκδόσεων ΟΜΠΡΕΛΑ, ζωγραφική Ρίτα Νικήτα και ποίηση Μάκης Αποστολάτος. Πρόλογος, για το ζωγραφικό μέρος, από τον Σταύρο Αντωνίου γραμμένος τον Ιούνιο του 1983). Ο τόμος κυκλοφόρησε (μάλλον) και αυτός το 83 και είναι σπάνιος.

Μπορεί ένας σημαντικός πεζογράφος που λάτρευε τους Μπιτ της Αμερικής και τους Μπιτνικούς οπαδούς τους σε όλο τον κόσμο, χωρίς να τους αντιγράφει, έχοντας μόνο επιρροές απ’ αυτούς, αλλά ως κάθε γνήσιος Δημιουργός, έσπασε τις φόρμες και υπηρέτησε μια τέχνη εντελώς προσωπική/ πρωτοποριακή, ανασυνθέτοντας τον Νεορεαλισμό με το φανταστικό, το επαναστατικό, το φευγάτο και με την άδικα θεωρούμενη περιθωριακή τέχνη, στην Ελλάδα του 70 έως τα μέσα του 90. Γνωστός μόνο σ΄ ένα περιορισμένο αριθμητικά κοινό, σε μια μικρή χώρα, αγνοημένος από τα ενταγμένα ΜΜΕ να προλογίζει την δουλειά μια Ελληνίδας, φουτουριστικού δόγματος, ζωγράφου που έδρασε και στην Αμερική και στο Παρίσι, και  δεν πέρασε απαρατήρητη από τον εκεί τύπο, – έστω και το περιθωριακό/οργισμένο/επαναστατικό, -εκατομμύρια πιο πολλά μάτια, εκατομμύρια πιο πολλές ψυχές, εκατομμύρια πιο πολλές κοινωνίες -ασχέτως αν το λεύκωμα στην Ελλάδα κυκλοφόρησε από την περιθωριακίζουσα αλλά σοβαρή, για την θεματολόγια της,  Ομπρέλα του εκλιπόντα το 2010 Μάκη Αποστολάτου; (Με άκρως περιορισμένο αλλά φανατικό κοινό). Φυσικά και ναι.

 Γιατί ο Σ. Α ήταν ένας μη κανονικός άνθρωπος, για να επικαλεστώ και τον φιλόσοφο εκ Γαλλίας Φουκώ και το ομότιτλο πόνημά του. Και ένας μη κανονικός για την νόρμα, αν είναι Ποιητής με την παλιά  έννοια, μπορεί τα «πάντα» και πληρώνει το κόστος – πάντα- με την σύγχρονη, έχοντας καταφέρει τα «πάντα» και μόνο κάποιοι ιδεολογικοί συνωμότες μπορούν να το αναγνωρίσουν,  και αυτό όσοι δεν είναι εγωκεντρικοί. Αλλά οι προικισμένοι άνθρωποι – δημιουργοί οφείλουν να είναι γενναιόδωροι, χωρίς να ασφαλιστούν ποτέ και πουθενά. Και φυσικά να αλληλοβοηθούνται.

Ο Σταύρος Αντωνίου, ως προς την καταγωγή (τουλάχιστον την σύγχρονη) ήταν αστός, με όλα τα καλά και τα κατά που χρεώθηκε, κράτησε τα καλά και αποτίναξε από πάνω του τα κακά. Την σεμνοτυφία του λόγου χάρη. Δηλωμένος ομοφυλόφιλος, που διεκδίκησε το δικαίωμα της ισοτιμίας στην προσωπική του ζωή, ζώντας επικινδύνως, γιατί στην ομοφυλοφιλία τίποτα δεν είναι όπως παρουσιάζετε ευρέως. Τα τσόλια καραδοκούν. Και οι ομοφυλόφιλοι πληρώνουν ακριβό τίμημα από τους λαϊκούς ανθρώπους που υπερασπίζονται με πάθος – και από τα τσόλια που θεοποιούν. Ταυτόχρονα επαναστάτης, που έδρασε στην περιοχή του κέντρου και στα Εξάρχεια. Και τα επαναστατικά αναρχοαριστερίστικα κινήματα και το δυναμικό τους, δήλωναν αλληλεγγύη αλλά επί του πρακτέου αλλιώς φέρονταν. Περίπου ίδια συμπεριφορά με τους Σταλίνες.  Εποχές όμορφες άλλα και δύσκολες. Και ύστερα λιθοβολούν τον αυτόχειρα,- τον κάθε είδους αυτόχειρα – ως αδύναμο. Για ευάλωτο χαρακτήρα και για καταφυγή στα χάπια. Γιατί κάποιοι δεν έχουν περιθώρια ούτε σ’ αυτό που αποκαλείται περιθώριο. (Το Αμφί και το Κράξιμο, το Ιδεοδρόμιο, η Τρύπα, η Χιονάτη, η ΑΚΟΕ ως ανθρωπιστικό κίνημα, και κάποια άλλα ελάσσονος αναγνώρισης, καθώς και τα πρώτα pride στο Λόφο του Στρέφη, ρομαντικοί παραβάτες, χαρακτηρισμένοι από τότε ως Flamer). Αλλά ξεχνάν ότι οι Flamer κρατάν την αθωότητα ευσυνείδητα χωρίς όμως να έχουν αγνοία για το χυδαίο που επικρατεί. Τάλε κουάλε όλοι οι συμπαίκτες μεταξύ τους. Η τέχνη και η προσφορά φάρμακο και φαρμάκι.

Ο Σταύρος Αντωνίου μπορούσε. Μπορούσε να εξηγήσει ακόμα και την Μηχανοκρατία. Μπορούσε να εξηγήσει το μεταμοντέρνο. Γιατί ήταν άρτια μορφωμένος, αριστοκρατικά μεγαλωμένος, αλάνι από πεποίθηση, άρα μες στην ουσία της ζωής. Με γερές βάσεις ως προς το κλασικό. Στην ζωή του και στην Τέχνη του. Και για να γράφεις για το μοντέρνο πρέπει να ξέρεις το κλασικό. Πάντα.

Η Ρίτα Νικήτα, με γερές κλασικές γνώσεις πάνω στην ζωγραφική, με δάσκαλο τον Λουκίδη κλασικό ζωγράφο θεμελίωσε την ζωγραφική της και άνοιξε μια νέα ζωή προς την ανανέωση και τα σχήματα της «Μηχανοκρατίας» αλλά και γενικά, παίρνοντας μαθήματα αρχής δεδομένης από τον Γιώργο Τούγια. Αδέρφια μακρινά που είπαν ΟΧΙ όταν έπρεπε. Χωρίς να να γίνουν κλισέ και να αφεθούν στην λογικοποιημένη παράνοια του κοινωνικού συνόλου. Με ποιο τρόπο; Μα φυσικά με την Τέχνη τους. Ο καθένας από το δικό του μετερίζι. Πάντα ο καθένας από την σκοπιά του, για ένα κοινό στόχο όλα τα μακρινά αδέρφια. Ποιον στόχο όμως; Κάποια εξευγενισμένη άμυλα. Που οι έξω από το μαντρί άνθρωποι την έχουμε ανάγκη, άσχετα αν τώρα ποια δεν την συναντάς εύκολα.

Κορωπί Αττικής

12/3/21 Απόγευμα  

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s