Category Archives: ΤΡΥΠΑ NON STOP!

Ο εξ αναγκασμού αριστερόχειρας

Standard

του Νίκου Θεοδοσίου

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Συνέβη ξαφνικά. Όπως άλλωστε όλα τα σημαντικά πράγματα στη ζωή των ανθρώπων.  Στην αρχή το εισέπραξε ως ξάφνιασμα. Ευχάριστο μάλλον. Είχε καταφέρει να ανοίξει τη βρύση του νιπτήρα με το αριστερό χέρι.  Αυτός, ένας δεξιόχειρας! Δεν το θεώρησε όμως κατόρθωμα.

Άρχισε να δίνει σημασία στο γεγονός όταν διαπίστωσε ότι καθημερινές δουλειές που έκανε πάντα με το δεξί, όπως το άνοιγμα της βρύσης που αναφέραμε, το βούρτσισμα των δοντιών, το άνοιγμα της πόρτας ή το άνοιγμα μιας κονσέρβας, παρουσίαζαν τώρα κάποιες δυσκολίες. Με το αριστερό όμως όχι. Κι αυτές μέρα τη μέρα αυξάνονταν.

Έτσι, σταδιακά και χωρίς ιδιαίτερες διαδικασίες, έγινε η μετάβαση των αρμοδιοτήτων  του δεξιού στο αριστερό χέρι. Αλλά όχι χωρίς προβλήματα. Μερικά μάλιστα πολύ σοβαρά. Για παράδειγμα το άνοιγμα του φερμουάρ του παντελονιού. Έχετε προσπαθήσει να το κατεβάσετε με το δεξί χέρι; Παντελώς αδύνατο.

Όταν μια μέρα  βγαίνοντας εκνευρισμένος από τις τουαλέτες, το ανέφερε σαν ένα ενοχλητικό παράδοξο σε ένα συνάδελφο της  κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος, άρχισε να γίνεται θέμα. Γιατί εκείνος δεν κράτησε το στόμα του κλειστό. Και γιατί να το κρατήσει άλλωστε; Όλα πολιτική είναι.

Στην αρχή εισέπραττε από τους συναδέλφους του αστεία του τύπου «ένας αριστερός, τέτοιες δεξιότητες πρέπει να έχει», «εσύ δεν έχεις δεξιότητες αλλά αριστερότητες», ή το βλακώδες «όνομα και πράμα» και το ακόμα χειρότερο «καλά που δεν έγινες αυτό-χειρας». Φυσικά υπήρξαν και πιο χυδαία σχόλια, ιδίως από τους μετακλητούς υπαλλήλους του κόμματος,  αλλά αυτά καλύτερα να μην τα αναφέρουμε.

Όταν το νέο διέρρευσε και στην δεξιά παράταξη, μέσω του γνωστού καφενείου της Βουλής, όπου τίποτα δε μένει κρυφό αφού ο ένας κατασκοπεύει φανερά τον άλλο, το πράγμα άρχισε να χοντραίνει. Γιατί όλοι παρατήρησαν μια γενικότερη αλλαγή στη συμπεριφορά του. Δεν ήταν μόνο ότι τώρα έγραφε μόνο με το αριστερό αλλά άπλωνε και το αριστερό χέρι για χειραψία.

Το γράψιμο δεν ήταν πρόβλημα, πολλοί το κάνουν, αλλά η χειραψία; Μπορεί να θεωρηθεί προσβλητική μια τέτοια χειρονομία. Στην αρχή επικαλέστηκε τραυματισμό της δεξιάς παλάμης,  στη συνέχεια το γνωστό άνοστο επιχείρημα πως χαιρετάει με το χέρι της καρδιάς. Παντελώς ηλίθιο επιχείρημα που φάνηκε πόσο επικίνδυνο ήταν όταν ασυναίσθητα το επανέλαβε χαιρετώντας ένα εκπρόσωπο της άκρας δεξιάς. Κάποιος του το είπε καθαρά, αν το επαναλάμβανε θα έτρωγε διαγραφή!

Αυτή η απλή αλλαγή αρμοδιοτήτων των χεριών, απεδείχθη πολύπλοκη υπόθεση. Τον υποχρέωσε να αλλάξει συνολικά τρόπο ζωής. Για παράδειγμα εγκατέλειψε το αυτοκίνητο. Αυτό το αυτοκίνητο που παρέχει δωρεάν το ελληνικό κράτος σε κάθε βουλευτή. Κυκλοφορούσε πλέον με ταξί και συχνά με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, Ο λόγος απλός, δεν μπορούσε να αλλάζει ταχύτητες με το δεξί. Ούτε να βάζει χειρόφρενο. Όλοι θεώρησαν αυτή την ενέργεια ως μια αυθεντικά αριστερή πράξη. Επιστροφή στις ρίζες, είπαν κάποιοι. Πολλοί την επικρότησαν και άλλοι όχι, για ευνόητους λόγους.

Το πρόβλημα όμως δεν περιορίστηκε στο χέρι. Επεκτάθηκε και σε άλλα σημεία του σώματος. Για παράδειγμα ήταν πλέον αδύνατο να διαβάσει εφημερίδες καθώς θα έπρεπε να κινεί το βλέμμα από τα αριστερά προς τα δεξιά. Δηλαδή δεξιές εφημερίδες δεν μπορείς να διαβάσεις τώρα, τον ρώτησε ένας συνάδελφος από τη Θεσσαλονίκη, γνωστός για τα κρύα αστεία που ανέβαζε καθημερινά στο τουίτερ. Και έσκασε σε τρανταχτά γέλια.

Άρχισε συνολικά να «γέρνει» προς τα αριστερά γιατί πάνω απ όλα έπρεπε να σκέφτεται αριστερά προκειμένου να μην αντιμετωπίζει πρακτικά προβλήματα.  Να δούμε τώρα τι στάση θα κρατήσει στο νομοσχέδιο για τη δημιουργία νέων φυλακών που υποστηρίζει το κόμμα, είπε ένας κακεντρεχής συνάδελφος.  Ανοησίες, του απάντησε ο άλλος. Αν είναι κρατικές, θα ψηφίσει ναι, αν είναι ιδιωτικές θα ψηφίσει όχι. Γιατί δυσκολεύεις τα πράγματα;

Μιαν άλλη αλλαγή στη συμπεριφορά του, ίσως την πιο σημαντική, την παρατήρησε πρώτος ο πρόεδρος της βουλής. Πιθανόν γιατί αυτός έχει μια γενική θεώρηση της αίθουσας του κοινοβουλίου αλλά και την πραγματική αίσθηση του «αριστερά» και «δεξιά». Γι αυτόν στο δεξί του χέρι είναι οι δεξιοί, στο αριστερό οι αριστεροί και ευθεία μπροστά οι κεντρώοι. Για τους βουλευτές στα έδρανα η εικόνα είναι ανεστραμμένη. Για παράδειγμα αν μπεις στην αίθουσα από την πόρτα του βάθους και σε ρωτήσει ο νεοπροσληφθείς υπάλληλος, που πάτε κύριε, θα πεις δεξιά. Εσύ ένας αριστερός!

Βέβαια ο πρόεδρος της Βουλής το είπε χαριτολογώντας. Συνάδελφε, του είπε μια μέρα που ζήταγε επίμονα το λόγο επί προσωπικού, μας μπερδεύετε. Αλλάζετε συνέχεια θέσεις. Ξεκινήσατε από την άκρη αριστερά της αιθούσης και όλο προς τα δεξιά έδρανα πηγαίνετε. Αν συνεχίσετε  τοιουτοτρόπως θα υποχρεωθούν οι συνάδελφοι του Κέντρου να σας παραχωρήσουν μιαν θέσιν. Όσοι ήξεραν το πρόβλημά του γέλασαν. Για την κεντροαριστερά εργαζόμαστε σύντροφοι, πέταξε από το βάθος ένας βουλευτής του Κέντρου. Ήταν ένας σαφής υπαινιγμός για την πολιτική προσέγγισης του λεγόμενου κεντρώου χώρου που επιδίωκε τώρα τελευταία η αριστερά. Όχι η άκρα αριστερά, να το ξεκαθαρίσουμε. Αυτή είχε άλλα προβλήματα.

Το κόμμα τότε άρχισε να βλέπει πιο σοβαρά την περίπτωσή του. Τα αστεία κόπηκαν μαχαίρι. Της έδωσαν ιδεολογικό περιεχόμενο.  Μια προσέγγιση στο κέντρο δεν γίνεται αναγκαστικά με μια δεξιά στροφή στην πολιτική, όπως τους κατηγορούσαν οι ακραίοι, αλλά με μια αριστερή. Το θέμα, σε κάθε περίπτωση, είναι από ποια μεριά το βλέπεις. Άρα, καθαρά υποκειμενικό. Δεν μπαίνει στα στερεότυπα που παρελθόντος και τις δογματικές οριοθετήσεις. Τέλος στην παλιά ιδεολογία. Χρειάζεται μια νέα προσέγγιση  της πραγματικότητας. Πιο διαλλακτική (όχι διαλεκτική)!

Ο βουλευτής μας ένοιωσε να ανεβαίνουν οι κομματικές μετοχές του. Έπαψε να έχει ενοχές με την αριστερόφρονη συμπεριφορά του. Άρχισε να συμπεριφέρεται ως καθηγητής πανεπιστημίου, αυτός ένας απλός διδάσκαλος στον πρότερο της πολιτικής βίο του. Υπήρξε κάποιος που πρότεινε πως έπρεπε να τον ορίσουν υπεύθυνο στη σχολή κομματικών στελεχών. Θα μπορούσε με πειθώ να διδάξει τους μαθητές πως μπορείς να πηγαίνεις αριστερά στρεφόμενος προς τα δεξιά! Αυτή είναι η ουσία της διαλεκτικής, έλεγε, κι ο αγαπητός συνάδελφος το φωτεινό παράδειγμα. Οι περισσότεροι συμφωνούσαν.

Μια μειοψηφία του κόμματος όμως αντέδρασε. Εντός του κόμματος αρχικά. Δεν μπορεί μια κλινική περίπτωση, έλεγαν, να αποτελέσει οδηγό για τον θεωρητικό και κατ’ επέκταση πολιτικό προσανατολισμό (ή αποπροσανατολισμό) του κόμματος. Στο επιχείρημα των άλλων πως εδώ δεν έχουμε μια νέα θεωρία αλλά πως απλά η θεωρία επιβεβαιώνεται από τη φύση, απαντούσαν πως κανονικά θα πρέπει να συμβαίνει το αντίθετο. Είμαστε υλιστές ή ιδεαλιστές, ρωτούσαν. Η πράξη γεννά τις ιδέες ή το αντίστροφο; Ξεπερασμένο ερώτημα, απαντούσαν οι άλλοι, μην μας γυρίζετε πίσω στον καιρό του Μαρξ. Βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα, πάρτε το χαμπάρι.

Βέβαια αυτή είναι μόνο μια σχηματική, άρα ελλιπής, παρουσίαση της συζήτησης που διεξήχθη και ενίοτε  σε πολύ υψηλούς τόνους. Άλλωστε είναι αδύνατον να καταγράψει κανείς, έστω κι αν κρατάει λεπτομερείς σημειώσεις, τα επιχειρήματα των δυο πλευρών που η καθεμία χρησιμοποιούσε μόνο το ένα μέρος του εγκεφάλου. Οι μεν το αριστερό, οι δε το δεξιό. Ποτέ και τα δυο. Δεν υπήρχε καμία πιθανότητα προσέγγισης.

Εκεί που έγινε ο κακός χαμός ήταν όταν ο βουλευτής, που αποτέλεσε την αφορμή της ιδεολογικής σύγκρουσης, άρχισε και πάλι να χρησιμοποιεί το δεξί του χέρι. Αναγκαστικά, γιατί το αριστερό αχρηστεύτηκε από ένα μεγάλο έγκαυμα. Άλλοι λέγανε από τα κάρβουνα της ψησταριάς που έψηνε χοιρινές μπριζόλες το σαββατοκύριακο. Άλλοι όταν άπλωσε το αριστερό χέρι για να προστατέψει το πρόσωπό του από μια δεξιά χειροβομβίδα κρότου λάμψης στη διαδήλωση προχτές.

 

Advertisements

Σαν αράχνη…

Standard

του Κωσταντή Σταυρόπουλου

Τα παπούτσια μου έχουν αρχίσει να παραδίνονται στη βροχή. Αρχίζω και νιώθω το νερό να ποτίζει το καλσόν μου. Έπρεπε να φορέσω μπότες ρε γαμώτο σήμερα. Τι σκατά τα ήθελα αυτά τα κωλοπάπουτσα; Πρώτη φορά έχει αργήσει τόσο το λεωφορείο. Στέκομαι όρθια κάτω απ’ το σκέπαστρο της στάσης προσπαθώντας να αποφύγω τις σταγόνες. Κολλημένη πάνω στη φωτεινή διαφημιστική πινακίδα. Άδικος κόπος. Ο αέρας δεν είναι σύμμαχος.

Από μακριά διακρίνω μια φιγούρα να πλησιάζει γρήγορα. Όταν έχει φτάσει πια λίγα βήματα πιο πέρα, τη διακρίνω πια καθαρά. Την έχω ξαναδεί στην εταιρία. Στους απάνω ορόφους. Με τα μεγάλα ψάρια. Δε μου φαίνεται για γραμματέας. Πρέπει να είναι μία από αυτούς. Τι διάολο θέλει όμως το λεωφορείο; Αυτή πρέπει να καθαρίζει το μήνα όσα βγάζω εγώ όλη τη χρονιά. Μαζί με τις υπερωρίες. Όταν με πλησιάζει πιάνω τον εαυτό μου να την κοιτάζει σαν εξωγήινο. Ξαφνικά ο αέρας σταματά, λες και με μια αόρατη εντολή τον έκανε εκείνη να κοπάσει. Η βροχή πέφτει πια κάθετα χτυπώντας με μανία την οροφή.

Στέκεται δίπλα μου. Φορά μια μαύρη καμπαρτίνα που σταματά λίγο πιο πάνω απ’ τα γόνατα. Η φούστα της πρέπει να είναι αρκετά πιο κοντή. Μοιάζει σα να μη φορά τίποτα από κάτω. Τα μαλλιά της έχουν βραχεί. Τα έχει μαζέψει πλάγια πίσω απ’ το αφτί της. Οι μύες του ποδιού της διαγράφονται καθαρά κάτω απ’ το διάφανο καλσόν, καθώς τεντώνει το πόδι ακροβατώντας στις γόβες της. Βγάζει απ’ την τσέπη ένα πακέτο τσιγάρα και ένα χρυσό λεπτό αναπτήρα. Είναι απ’ τις γυναίκες που έχουν αέρα. Πραγματικό αέρα. Με ένα μαγικό τρόπο κάνουν όσους είναι γύρω τους να τις χαζεύουν. Δεν ξέρω αν είναι θαυμασμός ή ζήλια. Είχα όμως αφοσιωθεί στο θέαμα σα μικρό παιδί που βλέπει πρώτη φορά τη Ρίτα Χέιγουορθ στο σινεμά.

Με το τσιγάρο σφηνωμένο στα χείλη της και τον αναπτήρα να μην της κάνει απ’ την αρχή τη χάρη να της δώσει τις φλόγες του, στρέφει απότομα το βλέμμα της σε μένα και μου χαρίζει ένα χαμόγελο. Της το ανταποδίδω κάπως αμήχανα, σα να συμμερίζομαι την προσπάθειά της. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα τα καταφέρνει. Ο καπνός βγαίνει σε μια λεπτή, σαν ιστός αράχνης, γραμμή απ’ το στόμα της, κλέβοντας λίγο κόκκινο απ’ το κραγιόν της.

– Δεν το βλέπω να περνάει σύντομα με αυτόν τον κωλόκαιρο.

Πάω να της απαντήσω κάτι αλλά αυτή η ξαφνική πρόσκληση σε διάλογο, έστω και τυπικό, με έπιασε απροετοίμαστη. Αρκέστηκα στο να γνέψω καταφατικά με ένα αδέξιο χαμόγελο.

– Σε ποια στάση κατεβαίνεις συνήθως;

– Εεε… Πέντε στάσεις πιο κάτω. Αλλά με τέτοιο καιρό, ούτε που να το σκεφτώ δε θέλω να το κόψω με τα πόδια.

Ήταν μια προσωπική νίκη. Είχα καταφέρει να αρθρώσω μια ολοκληρωμένη πρόταση αβίαστα, αν εξαιρέσω το αρχικό κόμπιασμα. Κανένα απ’ τα μεγάλα στελέχη δε μου είχε ποτέ ως τώρα απευθύνει το λόγο. Ούτε καν στο κυλικείο που μοιραζόμασταν. Δεν ήταν δα και τόσο δύσκολο τελικά.

– Έχε το νου σου. Αν περάσει κάποιο ταξί να του κάνουμε νόημα. Τι λες; Δεν έχω όρεξη να περιμένω για πολύ ακόμα.

Σκέφτηκα ενστικτωδώς τα λεφτά που είχα στο πορτοφόλι μου. Έφταναν να μοιραστώ ένα ταξί, αλλά θύμωνα με τον εαυτό μου που ήμουν έτοιμη να πω ναι σε μια πολυτέλεια που μου είχα απαγορεύσει. Όπως και να χει, όντως ήταν η καλύτερη επιλογή.

– Εντάξει. Αν σας βολεύει κι εσάς.

– Μία είμαι. Ευγενία. Εσύ;

– Κατερίνα. Χάρηκα.

Πήγα να δώσω το χέρι μου αλλά έμεινε μετέωρο στον αέρα, αφού εκείνη έστριψε κατευθείαν τον κορμό της και έκανε νόημα σε ένα ταξί να σταματήσει. Εκείνο φρέναρε μπροστά μας. Μου άνοιξε την πόρτα και μου έκανε νόημα να περάσω πίσω. Ύστερα με ακολούθησε κι εκείνη. Έδωσε οδηγίες στον ταξιτζή, κάνοντάς μου νόημα σιωπηλά αν είμαι εντάξει με το σημείο που θα μας αφήσει. Της έγνεψα καταφατικά και ξεκινήσαμε.

Πιο κάτω ο δρόμος είχε πολλή κίνηση. Ο ταξιτζής άρχισε να μουρμουρά. Εκείνη δεν έδειχνε να δίνει ιδιαίτερη σημασία. Καθόταν σταυροπόδι διαγώνια προς το μέρος μου. Είχε γείρει το κεφάλι και ακουμπούσε στην άκρη του παραθύρου κοιτώντας έξω τη βροχή. Εγώ είχα κολλήσει το βλέμμα μου στο πάνω μέρος της πλάτης του καθίσματος του οδηγού, διαβάζοντας ξανά και ξανά κάτι διαφημιστικές κάρτες που είχε τοποθετημένες για ραδιοταξί.

Ξαφνικά ένιωσα κάτι να με ακουμπά. Ήταν το πόδι της που είχε αγγίξει με την άκρη του κουντεπιέ την γάμπα μου. Έκανα να τραβηχτώ αλλά δεν ήθελα να τη φέρω σε δύσκολη θέση και να φανώ αγενής. Περίμενα δύο δευτερόλεπτα που μου φάνηκαν αιώνας, και συνειδητοποίησα πως δεν το είχε πάρει από κει. Έμεινα ακίνητη συνεχίζοντας να κοιτώ μπροστά. Μια μικρή ανεξήγητη ανατριχίλα είχε αρχίσει να ξεκινά απ’ το σημείο επαφής μου με την άγνωστη γυναίκα. Τα δευτερόλεπτα κυλούσαν και η κατάσταση δεν άλλαζε. Προσπάθησα να ξεπεράσω την αμηχανία μου αλλά μάταια. Δεν ξέρω αν έφταιγε το τράνταγμα του αμαξιού ή οι λακκούβες, αλλά είχα την αίσθηση πως το πόδι έκανε μικρές παλινδρομικές κινήσεις πάνω στο δικό μου. Δεν ήθελα να την κοιτάξω. Φοβόμουν στην ιδέα πως η ματιά της μπορεί να είναι στραμμένη πάνω μου. Έστριψα το κεφάλι για να μη δείχνω το πρόσωπό μου και κοίταξα έξω. Πριν προλάβω να το καταλάβω, το ταξί σταμάτησε. Διέκρινα το μπακάλικο απέναντι απ’ το σπίτι μου. Η επαφή ξαφνικά χάθηκε. Τότε γύρισα.

Εκείνη μου χαμογελούσε.

– Εδώ καλά δεν είναι;

– Ναι, ναι μια χαρά. Κι εσύ εδώ κατεβαίνεις;

– Όχι θα συνεχίσω λίγο ακόμα.

– Τι χρωστάω τότε; Είπα και έκανα να βγάλω το πορτοφόλι μου.

– Τίποτα. Την επόμενη φορά που θα έχει τέτοιο καιρό και το αμάξι μου στο συνεργείο.

Ήθελα να βγω έξω τρέχοντας, οπότε δεν έφερα αντίρρηση. Είπα ένα ευχαριστώ που ακούστηκε σα φωνή μωρού που έχει μόλις πάρει από έναν άγνωστο μια καραμέλα. Βγήκα έξω προσπαθώντας να μη γυρίσω να κοιτάξω, αλλά ήταν ακατόρθωτο αφού ήμουν απ’ τη μεριά του δρόμου. Δεν αντίκρισα ξανά το βλέμμα της. Μόνο τα μαλλιά της πάνω απ’ το κάθισμα όπως απομακρυνόταν το ταξί.

Μπήκα σχεδόν τρέχοντας στο σπίτι, όχι μόνο για να αποφύγω τη βροχή, αλλά και για να νιώσω ασφαλής μέσα του. Δεν ξέρω από τι. Ένιωσα απροστάτευτη και αδύναμη. Γέλασα με τον εαυτό μου. Δεν ήμουν και η σούπερ δυναμική γυναίκα, αλλά δεν ήμουν και κανένα παιδάκι. Τόσα χρόνια μόνη, καλά στεκόμουν στα πόδια μου. Δεν μπορούσα να κατανοήσω το τι με είχε πανικοβάλει τόσο.

Δεν είχα όρεξη να το αναλύσω άλλο. Άφησα τα παπούτσια και το μπουφάν μου στην είσοδο, και περπάτησα για λίγο, αφήνοντας μικρές κηλίδες νερού στο πάτωμα, νούμερο τριάντα επτά. Ξεκούμπωσα το πουκάμισό και το πέταξα στην καρέκλα στο χολ. Έπιασα με το ένα χέρι τη φούστα, και με το άλλο τράβηξα το φερμουάρ ως κάτω και την άφησα να κάνει μια ελεύθερη πτώση ως το δάπεδο. Έτσι κι αλλιώς για πλύσιμο θα πήγαινε. Το καλσόν είχε γίνει ένα με το δέρμα μου. Ακούμπησα στον καναπέ και το τράβηξα μέχρι τα γόνατα. Ύστερα κάθισα και το έβγαλα τελείως. Σηκώθηκα και παρατήρησα τα δυο υδάτινα αποτυπώματα που είχαν αφήσει τα οπίσθιά μου. Χαμογέλασα. Έφερα τα χέρια στην πλάτη και έλυσα το σουτιέν. Ένιωσα το στήθος μου να πέφτει λυτρωτικά περίπου ένα εκατοστό πιο κάτω. Όταν θα αυξάνονταν τα εκατοστά πτώσης, είχα αποφασίσει να κάνω κάτι. Αν το επέτρεπαν βέβαια τα οικονομικά μου.

Χάιδεψα ενστικτωδώς τα σημάδια που είχε αφήσει ο στηθόδεσμος στα πλευρά μου. Έπρεπε γαμώτο να πάρω ένα νούμερο μεγαλύτερο, ειδικά για τις μέρες πριν την περίοδο. Όπου να ναι θα αδιαθετούσα. Ίσως αύριο. Το ένιωθα στην ψυχολογία μου. Είχα αυτή την χαζή ευαισθησία. Το βράδυ θα έβαζα τα κλάματα με οτιδήποτε γλυκανάλατο έβλεπα στην τηλεόραση. Περπάτησα ως το μπάνιο. Ένιωθα ιδρωμένη και βρεγμένη ως το κόκκαλο. Ένα ντους ήταν ό,τι πρέπει. Πέταξα το εσώρουχό μου στο καλάθι με τα άπλυτα και μπήκα μέσα. Έκανε ζέστη. Ο Μάιος έδειχνε το δρόμο προς το καλοκαίρι. Άνοιξα το νερό και αφού έφτιαξα τη θερμοκρασία το γύρισα στη ντουζιέρα.

Οι σταγόνες άρχισαν να πέφτουν στο κεφάλι μου και να σπάνε σε μικρούς καταρράκτες, χτυπώντας στους ώμους και στη συνέχεια αγκαλιάζοντάς με ολόκληρη. Έκλεισα τα μάτια προσπαθώντας να απολαύσω τη δροσιά. Όσο όμως έμεναν κλειστά, το μαύρο φόντο έπαιρνε μορφή. Μια γνώριμη μορφή απ’ το πολύ κοντινό παρελθόν. Ήταν εκείνη. Ένιωθα το σημείο που ακουμπούσε το πόδι της να συσπάται σαν μια φλέβα που τυμπανίζει. Άνοιξα τα μάτια και τράβηξα το κεφάλι μου απ’ τον πίδακα νερού. Τώρα αυτό τι ήταν; Τόσο πολύ με είχε επηρεάσει αυτή η γυναίκα; Και γιατί; Δεν μπορούσα να το εξηγήσω, όμως όσο κυλούσαν τα δευτερόλεπτα αδυνατούσα να τη βγάλω απ’ τη σκέψη μου. Πήρα το σαμπουάν και άρχισα να το απλώνω στα μαλλιά μου. Με βίαιες κινήσεις. Ασυνήθιστες για μένα που πάντα συνήθιζα να κάνω μασάζ στο κεφάλι μου. Με χαλάρωνε. Τώρα όμως δε μπορούσα να χαλαρώσω.

Ξανάκλεισα τα μάτια και έφερα πάλι το κεφάλι μου κάτω απ’ το ντους. Μύρισα το μαλακτικό καθώς έτρεχε πάνω μου, αλλά νομίζω πως δεν μύριζε όπως συνήθως. Είχε το άρωμά της. Αμέσως την ξαναείδα. Να στέκει μπροστά μου. Δίπλα μου. Ένα ρίγος με διαπέρασε. Σα να άνοιξε ξαφνικά το παράθυρο δίπλα μου και ο αέρας να ξύρισε την επιδερμίδα μου. Έκλεισα τη βρύση. Στα τυφλά άπλωσα το δεξί χέρι και έπιασα το αφρόλουτρο. Άρχισα να το απλώνω πάνω μου. Ασυνήθιστα τρυφερά. Καθώς τα δάχτυλά μου διαπερνούσαν τις ρόγες μου τις ένιωσα σκληρές. Λίγο ακόμα και θα έσκιζαν τη σάρκα της παλάμης μου. Δεν μπόρεσα να το απομακρύνω από αυτές. Το άφησα εκεί να τις χαϊδεύει και που και που να τις τραβά ελαφρά. Ένιωθα την υγρασία ανάμεσα στα πόδια μου να μην έχει μόνο μία αιτία. Το νερό του ντους ανταγωνιζόταν πια τον εσωτερικό μου κόσμο.

Αυτό που ένιωθα ήταν πρωτόγνωρο. Δεν είχα ποτέ τέτοιου είδους σεξουαλικές προτιμήσεις. Το αντίθετο θα έλεγα. Ήμουν οπισθοδρομική σε αυτά θέματα, αν και είχα φίλες με τα συγκεκριμένα γούστα. Τώρα όμως ήμουν παραδομένη στις σκέψεις αυτές. Ήμουν πολύ ερεθισμένη και ανήμπορη να προβάλω την παραμικρή αντίσταση. Ο μικρόκοσμος του μπάνιου μου, προέτρεπε τον εαυτό μου στο να το απολαύσει. Έτσι και έκανα.

Κατέβασα το χέρι μου πιο χαμηλά μέχρι τα δάχτυλά να συναντήσουν το άτριχο αιδοίο μου. Αποτέλεσμα της χτεσινής προετοιμασίας να συναντήσω τον Άλεξ, που όμως ακύρωσε το ραντεβού λόγω έκτακτης δουλειάς. Μπορεί η συσσωρευμένη καύλα να έχει εκεί τις ρίζες της. Δεν έχει σημασία τώρα. Τα δάχτυλα συνεχίζουν απαλά να διαχωρίζουν τα κάτω χείλη μου και να διατρέχουν την κλειτορίδα. Το άλλο χέρι συνέχιζε να ασχολείται με τις ρόγες μου που είχαν πάρει την υφή πέτρας πια. Και οι εικόνες διαδέχονταν η μία την άλλη, σαν τρέιλερ ταινίας.

Ήταν πια δίπλα μου. Την ένιωθα. Το χέρι της παραμέριζε τα μαλλιά απ’ την πλάτη μου, καθώς τα χείλη της πλησίαζαν το σβέρκο. Ένιωθα την ανάσα της καυτή λίγο πριν με αγγίξουν. Όπως ένιωθα και τα μεγάλα στήθη της να κολλάν πίσω μου και οι θηλές της να τρυπούν αντιδιαμετρικά δυο σημεία στα πλευρά μου, δεξιά και αριστερά της σπονδυλικής στήλης. Με μια απότομη κίνηση, πιάνοντάς με απ’ τους ώμους, με γυρνά προς το μέρος της και τότε είναι που τα βυζιά μας μπλέκονται παίρνοντας τελικά θέση το ένα ανάμεσα στα άλλα δύο. Το χέρι τις καθοδηγεί το λαιμό μου στα λίγα εκατοστά που απέχουν τα κεφάλια μας. Ολόκληρη η ένταση έχει μεταφερθεί στα χέρια. Σε αντίθεση με το βίαιο τράβηγμα, το φιλί της είναι απαλό. Ίσα ίσα που αγγίζουν τα χείλη μας. Φορά ακόμα το κραγιόν της που μου αφήνει μια γεύση κεράσι.

Ύστερα νιώθω τη γλώσσα της να αλλάζει διαθέσεις και να μπαίνει απότομα μέσα μου. Αρχίζει να μαλάζει τη δική μου τρυφερά. Με φιλά όπως δεν με έχει φιλήσει ποτέ κανείς. Τα χέρια της χαϊδεύουν τη γυμνή μου πλάτη μέχρι να φτάσουν τους γλουτούς μου. Μου τους σφίγγει με δύναμη κολλώντας με πάνω της. Τα πόδια μας έχουν ήδη σταυρωθεί και θαρρείς πως τα αιδοία μας δίνουν το δικό τους φιλί εκεί κάτω. Νιώθω πιο καυλωμένη από ποτέ.

Ξαφνικά, αφήνει το δεξί της χέρι ελεύθερο και το ακουμπά στο γεμάτο σαμπουάν σφουγγάρι. Δεν δίνω σημασία παραδομένη στην ηδονή. Το πότε το επανέφερε πάνω μου, ήταν αδύνατο όμως να το αγνοήσω. Αφού ακούμπησε το χείλος της μέσης μου, το άφησε να ακολουθήσει την σχισμή των οπισθίων μου. Όταν πια είχε φτάσει όσο χαμηλά χρειαζόταν, μπήκε με βία πίσω μου. Τα χείλη μου αποχωρίστηκαν τα δικά της και μια πνιχτή κραυγή βγήκε από μέσα τους. Έτρεμα σύγκορμη. Ένιωθα βρόμικη. Αυτό ήταν που με ερέθιζε περισσότερο. Ο σοδομισμός απ’ τα δάχτυλά της μου έβγαζε ένστικτα που δεν είχα συναντήσει ποτέ ξανά στην ερωτική μου ζωή. Ήμουν έτοιμη να λιποθυμήσω όταν βγήκε από μέσα μου και με απομάκρυνε πιάνοντάς με απ’ τα κόκαλα της μέσης.

Ήμουν ένα παιχνιδάκι στα χέρια της. Η γλώσσα της άρχιζε να γλιστρά στο λαιμό μου κάνοντας μια στάση πίσω απ’ τα αφτιά. Έπειτα ταλάντωσε τις ρόγες μου, δίνοντάς τους τα χείλη της για λίγα δεύτερα, πιπιλίζοντάς τες σα νεογέννητο βρέφος. Έπειτα διέγραψε την πορεία των κοιλιακών μου, και αποφεύγοντας τον αφαλό, κατέβηκε χαμηλότερα. Η ανάσα της ήταν λίγα χιλιοστά απ’ το μουνί μου που έκαιγε. Έκλεισα τα μάτια και σταύρωσα τα χέρια μου πάνω απ’ το ντους σαν αιχμάλωτη με αόρατα δεσμά. Τότε ήταν που αισθάνθηκα τη γλώσσα της πάνω μου. Μια κίνηση ευγενική και απαλή. Σα να γλύφει μέλι από φτερά πεταλούδας, αφήνοντάς τα ανέγγιχτα. Τα δύο τρίτα της γλώσσας διαπερνούσαν απαλά την κλειτορίδα μου. Έφερε το δεξί της χέρι να ακουμπήσει με το εξωτερικό της παλάμης το πόδι μου. Όταν πια ήταν δίπλα στο στόμα της, άφησε για λίγο εμένα και το έφερε στα χείλη. Υγρό κι αυτό σαν εμένα, το ένιωσα να εισχωρεί μέσα μου. Το στόμα της ήρθε πάλι και κόλλησε στο εφηβαίο μου. Εναλλάξ συνεχόμενες κινήσεις της γλώσσας και των δαχτύλων. Είχα μουδιάσει. Ένα ηφαίστειο ήταν πια ανάμεσα στα πόδια μου. Έσφιξα τα δόντια και άφησα τη λάβα του να της πλημμυρίσει το πρόσωπο…

Είχα εκστασιαστεί και έτρεμα ολόκληρη. Άνοιξα τα μάτια και συνειδητοποίησα πως είχα κολλήσει στον τοίχο. Το νερό έτρεχε ακόμα πάνω μου. Τα δάχτυλά του δεξιού χεριού μου ήταν γαζωμένα απ’ το φύλο μου. Το αριστερό βρισκόταν πίσω μου. Ο οργασμός με είχε παραλύσει. Έπιασα το αφρόλουτρο τρέμοντας και έπλυνα το δάχτυλο, που χωρίς να το καταλάβω, είχα χώσει στον πρωκτό μου. Έπειτα ξέπλυνα τα υπολείμματα απ’ τις σαπουνάδες στο κορμί μου κι έκλεισα το νερό. Τυλίχτηκα στην πετσέτα και βγήκα έξω απ’ το ντους.

Κοιτάχτηκα στον καθρέπτη απέναντι. Δεν αναγνώριζα το πρόσωπο που αντίκριζα. Ήταν διαφορετικά όμορφο. Αλλαγμένο. Του χαμογέλασα συνωμοτικά. Νομίζω πως του έκλεισα και το μάτι. Πήρα μια πετσέτα και σκούπισα τρυφερά τα μαλλιά μου. Πήγα στο σαλόνι, άνοιξα την τσάντα μου και έβγαλα τα τσιγάρα. Στο δρόμο προς την κρεβατοκάμαρα πήρα ένα αναπτήρα και ένα τασάκι. Ναι, σήμερα μπορούσα να καπνίσω και κει. Σήμερα έκανα ό,τι ήθελα. Ξάπλωσα με τα πόδια να ακουμπάν ακόμα το πάτωμα και το άναψα. Ο καπνός βγήκε λεπτός απ’ τα χείλη μου σαν ιστός αράχνης. Σαν εκείνη.

Ο ήχος του τηλεφώνου δε μου άφησε περιθώρια για άλλες σκέψεις. Το απάντησα. Ήταν ο Άλεξ. Μπορούσα να βρεθούμε σήμερα; Λυπόταν για χτες αλλά έτσι είναι η γαμημένη η δουλειά του. Δεν έχει ωράρια και πρόγραμμα. Όμως κατά πάσα πιθανότητα σήμερα μπορούσε να περάσουμε πολλή ώρα μαζί. Μπορούσε να περάσει να κάτσουμε σπίτι μου. Θα έφερνε και κρασί. Μη μαγειρέψω. Μπορούμε να παραγγείλουμε κάτι απέξω.

– Δεν πειράζει για χτες. Ήμουν κι εγώ εξάλλου κουρασμένη. Σήμερα μου βάλανε κι εμένα ένα επαγγελματικό ραντεβού και δεν μπορούσα να το αποφύγω μωρέ. Αν γυρίσω νωρίς θα σε πάρω αλλά κανόνισε εσύ το πρόγραμμά σου, γιατί δεν ξέρω τι ώρα θα ξεμπερδέψω.

Έκλεισα το τηλέφωνο και ξανάφερα το τσιγάρο στο στόμα μου. Ύστερα γέλασα. Νομίζω δυνατά. Μπορούσα να κάνω κυκλάκια με τον καπνό. Χρόνια το προσπαθούσα…

 

    Ύπνος – Η σιωπή είναι χρυσός – Ο εχθρός

Standard

             Ύπνος

 

 του Νίκου Ρέγκα

            Φτάνοντας στο ξενοδοχείο έβγαλε τα κόκαλά του και τα άπλωσε στο κρεβάτι. Μετά έστησε αυτί: τίποτα, ο παραμικρός θόρυβος. Τα δωμάτια ήταν ήσυχα, κλειδαριές σαν καλοραμμένα κουμπιά. Σημάδι πως ο ύπνος με καταδέχεται, σκέφτηκε. Έπειτα έβγαλε το ρολόι του και το ακούμπησε στο κομοδίνο, με τους δείχτες να τρέχουν σαν τρελοί, σαν να `θελαν να τον αποφύγουν.  Έστησε πάλι αυτί: η ίδια ησυχία στην άλλη άκρη της πράξης του. Μα να και το πρώτο χασμουρητό, διέσχισε το στόμα του σαν μύγα που ακροβατεί σ` ένα κουτάλι. Μετά έβγαλε την γραβάτα και πρόσθεσε ένα κάγκελο στην πλάτη της καρέκλας. Ο παραμικρός ήχος πάλι.  Έβγαλε την ζώνη και τα παπούτσια του και, χωρίς καλά καλά να το καταλάβει, και τις κάλτσες  σαν να `χε περάσει ώρες ολόκληρες μ` ένα ποτήρι στο χέρι και τη μικρή ορχήστρα της πλήξης να παίζει σε μια γωνιά. Τελείως γυμνός τώρα έψαξε για έναν καθρέφτη, πριν προλάβει κάποιος άλλος από τους τόσους που παραμόνευαν γύρω. Κάπου είχε πάρει το μάτι του έναν καθρέφτη, να περιμένει κι αυτός με την ίδια αγωνία. Α! να τον πίσω από την πόρτα. Μπήκε και χάθηκε.

 2003

 

 

Η σιωπή είναι χρυσός

                            

 

       του Νίκου Ρέγκα                       

            Δυο ανεμώνες στηρίζονταν στον άνεμο και συζητούσαν. Χιλιάδες άλλες ανεμώνες τις άκουγαν σιωπηλές γιατί αν άνοιγαν το στόμα τους θα έλεγαν τα ίδια. Πιο κάτω πέρναγε ο δρόμος,

πιο πάνω ο ουρανός, κι ανάμεσά τους το ταπεινό λουλουδίσιο ταπέτο ανάπνεε όπως η ασήμαντη χαρά ενός γέρου που σκαλίζει την μπρούτζινη  πλάκα του ρολογιού του. Ξαφνικά, ένας ιπτάμενος γάιδαρος εμφανίστηκε, χτυπώντας τα χρυσά φτερά του, σαν να πετούσε μια μικρή παγόδα. Οι δυο ανεμώνες κοίταξαν έκπληκτες ό,τι κοιτούσαν έκπληκτες χιλιάδες ανεμώνες.

Ω! θεέ μου, ένας ιπτάμενος γάιδαρος, είπε η μία.

Ω! θεέ μου, ένας ιπτάμενος γάιδαρος, είπε η άλλη.

Πού βρέθηκε; ξεφώνισε η μία.

Πού βρέθηκε; ξεφώνισε η άλλη.

Ποτέ δεν έχω ξαναδεί ιπτάμενο γάιδαρο, αποφάνθηκε η μία.

Ποτέ δεν έχω ξαναδεί ιπτάμενο γάιδαρο, αποφάνθηκε η άλλη.

            Ο ιπτάμενος γάιδαρος χάθηκε πίσω από `να ύψωμα, αποσύροντας το χρυσάφι των φτερών του σαν να `χε γίνει κιόλας κουταλάκια πίσω από τον λόφο. Οι ανεμώνες ξαναγύρισαν στη ράθυμη χαζή συζήτησή τους σαν δυο σπόροι που ξεραίνονται στον ήλιο. Χιλιάδες άλλες ανεμώνες τις άκουγαν σιωπηλές γιατί ήταν κάτι συνηθισμένο να ακούει κάποιος τη σιωπή του. Ξαφνικά ένας ιπτάμενος γάιδαρος εμφανίστηκε, χτυπώντας τα χρυσά φτερά του, σαν να πετούσε μια μικρή παγόδα.

Ω! θεέ μου ένας δεύτερος ιπτάμενος γάιδαρος, είπε η μία.

Ω! θεέ μου ένας δεύτερος ιπτάμενος γάιδαρος, είπε η άλλη.

Πού βρέθηκε; είπε η μία.

Πού βρέθηκε; είπε η άλλη.

Ποτέ δεν έχω ξαναδεί ιπτάμενο γάιδαρο αποφάνθηκε η μία.

Ποτέ δεν έχω ξαναδεί ιπτάμενο γάιδαρο αποφάνθηκε η άλλη.

─Είναι φίλος μας, είπαν πεισμωμένες οι άλλες ανεμώνες.

            Από τότε δεν ξαναμίλησαν.

 

 

Ο εχθρός

 

 του Νίκου Ρέγκα

            Ο εχθρός μου έψαξε και με βρήκε μέναν παράξενο και σχεδόν γελοίο τρόπο σαυτή την πλατεία, στο πίσω μέρος μιας εκκλησίας, όπου καθόμουν όπως πάντα μόνος και διάβαζα. Μια ξεθωριασμένη τέντα, φλύαροι εύποροι πελάτες, άκεφοι άνθρωποι των γραμμάτων, κινηματογραφιστές, ηθοποιοί της μόδας. Ήρθε προς το μέρος μου με μικρά πλάγια βήματα, τόσο εμφανώς παραπλανητικά που έμοιαζε σαν να έστηνε ο ίδιος παγίδα στον εαυτό του και υπολόγιζε τις τελευταίες κινήσεις, έβαζε την τελική πινελιά. Ο σβέρκος του είχε παχύνει κι αυτή τη φορά φορούσε γραβάτα, πάνε πια τα ποιητικά και ανοιχτόχρωμα πουκάμισα. Κανείς διαλέγει τους φίλους του μα και τους εχθρούς του, σκέφτηκα. Χαμογελούν γεμάτοι δηλητήριο, πιστοί στο καθήκον, στην ενσωμάτωσή τους πάνω μας. Είμαστε κλαδιά από τα οποία κρέμονται σαν στόματα που μόλις γεύτηκαν  τους τελευταίους καρπούς. Όρθιος δίπλα μου, ρούφαγε τις σελίδες, κάθε φράση του βιβλίου τον έφερνε όλο και πιο κοντά, κάθε λέξη και ανάσα του. Τώρα τον ένιωθα γερτό από πάνω μου, ένα ακίνητο σαγόνι, μια ενοχλητική μύτη. Τα μάτια του περιεργάζονταν τις σελίδες, ταξίδευαν με τα δικά μου.«Πώς σου φαίνεται το βιβλίο μου; Έκανα καιρό να το τελειώσω, mon vieux», είπε.

2010

                                                                                                          

 

                                                                                           

 

 

 

 

Ο Νίκος Ρέγκας είναι μεταφραστής και λογοτέχνης.

 

 

Ο

Τέσσερις μέρες κάτω από το ηφαίστειο

Standard

Όσα είδαμε στην έκθεση Making Oddkin σε επιμέλεια της Νάντιας Αργυροπούλου

 

P1330782

Performance στο Γυαλί

της Φιλίππας Δημητριάδη

Η Νίσυρος είναι δύσκολη, άγρια και πανέμορφη. Ένα νησί που δεν μπορείς να το κατακτήσεις με το πρώτο και όπως πολύ συχνά συμβαίνει με τα δυσπρόσιτα «γκομενάκια», είναι πολύ εύκολο να φας κόλλημα. Για αυτό και ήταν ο καταλληλότερος τόπος για να λάβει χώρα η έκθεση Making Oddkin — for joy, for trouble, for volcano love (Φτιάχνοντας Συναλλογενές — για τη χαρά, για το πρόβληµα, για την αγάπη του ηφαιστείου) σε επιμέλεια της Νάντιας Αργυροπούλου.

19._part_of_the_oddkin_typography_project_by_em_kei

 «Oddkin typography» σε tote-bags από τον καλλιτέχνη Em Kei

Το Making Oddkin δεν μπορεί να περιγραφεί με όρους όπως έκθεση, περφόρμανς, συνέδριο ή έννοια ομπρέλα, δεν το χωράνε, σαν ρούχα του πέφτουν στενά, γιατί το Making Oddkin έμοιαζε περισσότερο με μία τετραήμερη «εκδρομή» με φρενήρες πρόγραμμα που στόχο είχε τη δημιουργία δεσμών ανάμεσα με ανθρώπους, τη φύση, τη γλώσσα, τα τοπικά ήθη και έθιμα και εν τέλει την τέχνη, δηλαδή τον εναγκαλισμό με το απροσδόκητο.

Όπως είπε και η επιμελήτρια της έκθεσης Νάντια Αργυροπούλου στο εναρκτήριο δείπνο στα  Παλιά Λουτρά της Νισύρου, «Σκοπός είναι η δημιουργία νέων σχέσεων, απρόβλεπτων σχέσεων. Θέλουμε να δουλέψουμε με το απροσδόκητο και να δημιουργήσουμε ιστορίες που αξίζει να ειπωθούν. Η αφήγηση, ειδικότερα σε ταραγμένες περιόδους, είναι σημαντική και μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από τη δημιουργία μεγάλων ομάδων».

18c._walking_at_nikia_._photo_by_makis_faros

 Πεζοπορία στα Νικιά, © Μάκης Φάρος

Για αυτό και το Making Oddkin αντλώντας έµπνευση από τον δραστήριο όρο “oddkin” («συναλλογενές»), που η επιστήμονας – ακτιβίστρια Donna Haraway επινόησε για να περιγράψει απρόβλεπτες συνέργειες και μίξεις, απροσδόκητες, μη εξημερωμένες συγγένειες και συνδυασμούς που µπορούν να αναπτυχθούν πέρα από τις συνήθεις γενεαλογικές, εθνοκεντρικές και ανθρωποκεντρικές σχέσεις, υλοποιήθηκε από τις 7 έως και τις 10 Σεπτέμβρη σε όλο το νησί της Νισύρου, ως μία μίξη από συμβάντα μεταξύ και διαμέσου ποικιλίας παραγόντων και φορέων.

 

24._evening_at_loutra._photo_by_makis_faros

 Βράδυ στα Λουτρά – © Μάκης Φάρος

Η παρακολούθηση του πλούσιου προγράμματος του Making Oddkin ήταν μία πρόκληση, αλλά παράλληλα ήταν και ο πιο ανορθόδοξος και διασκεδαστικός τρόπος να γνωρίσει κανείς το νησί της Νισύρου, αυτό το ηφαίστειο που σε μαγνητίζει με το που πατήσεις το πόδι σου στο λιμάνι του Μανδρακίου. Για την ενέργεια που μας μεταδίδουν και τον ανεξήγητο έρωτά μας (ή και φόβο για/) με τα ηφαίστεια βοήθησε να καταλάβουμε η παρουσίαση της ταινίας ντοκιμαντέρ “Into the Inferno” (2016), μία συνεργασία του Werner Herzog με τον ηφαιστειολόγο Clive Oppenheimer, ο οποίος μίλησε μέσω skype για τη γεωλογική λειτουργία και τους καταγωγικούς μύθους των ηφαιστείων, συνεπαίρνοντας όλους τους συνδετημόνες του δείπνου – είσοδο στον κόσμο του Making Oddking την 6η Σεπτεμβρίου.

17._volcanologist_clive_oppenheimer_in_skype_call_with_nisyros

Ο ηφαιστειολόγος Clive Oppenheimer μίλησε μέσω skype για τη γεωλογική λειτουργία και τους καταγωγικούς μύθους των ηφαιστείων.

Την ίδια βραδιά προβλήθηκε και η ταινία «Donna Haraway. Storytelling for earthly survival» του Fabrizio Terranova, μια γοητευτική αφήγηση για τη ριζοσπαστική σκέψη της Haraway, που ενέπνευσε και τη θεματική του Making Oddkin, σε θέματα της επιστήμης, της τεχνολογίας, του φύλου, των διαειδικών σχέσεων, καθώς και για τη βαθιά της αφοσίωση στα ζητήματα του φεμινισμού και της οικολογίας.

Την πρώτη επίσημη μέρα του Making Oddkin, 7 Σεπτεμβρίου έλαβε μεταξύ άλλων δράσεων και η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική βόλτα στο χωριό του Εμποριού, κατά τη διάρκεια της βόλτας μάθαμε τα μυστικά του οικισμού που κατά το ήμισυ μοιάζει με χωριό – φάντασμα. Αποτελεί ίσως τον παλαιότερο του νησιού και κατοικούνταν έως το 1933, όταν καταστράφηκε από ισχυρό σεισμό και στη συνέχεια εγκαταλείφτηκε για να αναπτυχθεί ξανά στις παρυφές της βορειοανατολικής πλευράς. Στον Εμποριό κατοικούσαν το 1955 περίπου 2.500 κάτοικοι. Έκτοτε λόγω μετανάστευσης, ο πληθυσμός μειώθηκε σταδιακά για να φτάσει σήμερα τα 18 άτομα. Σήμερα στον Εμποριό σώζονται 300 περίπου κατοικίες σε ερειπιώδη κατάσταση. Οι αρχιτέκτονες, μελετητές της νισυριακής αρχιτεκτονικής και αναστηλωτές, Γιώργος Τσιρώνης και Πέτρα Κωτσίδου διηγήθηκαν όσα γνωρίζουν και φροντίζουν σχετικά με τα μοναδικά χαρακτηριστικά της τοπικής παράδοσης, την λειτουργία των τυπικών κατοικιών του οικισμού, καθώς και όσα έχουν κάνει οι ίδιοι για την αναστήλωσή και τη διατήρηση των  παραδοσιακών μορφολογικών και κατασκευαστικών χαρακτηριστικών τους.

4._architect_giorgos_tsironis_in_the_walk_and_talk_through_emporios_village

 Ο Γιώργος Τσιρώνης στην αρχιτεκτονική βόλτα στον Εμποριό

Το Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου βαρκούλες ξεκίνησαν από το λιμάνι του Μανδρακίου για το παραπλήσιο Γυαλί, το ηφαιστειογενές νησί στο οποίο γίνεται εξόρυξη ελαφρόπετρας και οψιδιανού, ένα τοπίο ασύλληπτης φυσικής ομορφιάς και οπτικών παραδοξοτήτων, καθώς ο ανθρώπινος παράγοντας έχει επιδράσει και διαμορφώσει το φυσικό τοπίο στιγματίζοντάς το σαν μία αιώνια ανοιχτή πληγή. Εκεί, οι Τσέχοι καλλιτέχνες David Fesl & Lukáš Hofmann οργάνωσαν στην παραλία του νησιού μια παραθαλάσσια εμπειρία – απόλαυση οργανικών και ανόργανων στοιχείων, ορυκτών και πλαστικών υλικών, τροφών και μορφολογιών, με τίτλο “Breakfast”, ενώ οι αρχιτεκτόνισσες Ιωάννα Βλαχάκη και Ηρώ Καραβέλα παρουσίασαν την επιτελεστική ομιλία “Digging the Matter. Nisyros/An Atlas of Trauma”.

15d._digging_the_matter._installation_and_performance_at_gyali_island

 Οι αρχιτεκτόνισσες Ιωάννα Βλαχάκη και Ηρώ Καραβέλα παρουσίασαν την επιτελεστική ομιλία “Digging the Matter. Nisyros/An Atlas of Trauma” στο Γυαλί.

Το βράδυ της ίδιας μέρας στην ταβέρνα Όασις, συνώνυμη πλέον με το νησί οι The Callas, το εικαστικό δίδυμο των αδερφών Ιωνά με τη μπάντα τους παρουσίασαν την εγκατάσταση / περφόρμανς “Under the Volcano” σε συνέχεια ανάλογων δράσεων με το όνομα Lustlands (Vol.I, 2012 & II, 2013) στη Θερμησία της Αργολίδας και τη Νέα Υόρκη, μεταμορφώνοντας τη γραφική ταβέρνα σε ένα ατελείωτο διονυσιακό πάρτι μέσα σε ένα σύμπαν από pop αναφορές, υφαντά, χρυσές κουρτίνες, χρωματιστά φώτα και αλουμινόχαρτο στο οποίο το κοινό έγινε σχεδόν ένα με τη μπάντα χορεύοντας εκστατικά.

 

23._performance_by_the_callas_at_oasis_cantine

Οι Callas μεταμόρφωσαν τη γραφική ταβέρνα σε ένα ατελείωτο διονυσιακό πάρτι.

Πριν όμως από τον λυτρωτικό «εκτροχιασμό» της βραδιάς προηγήθηκε η πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του συγγραφέα  και ακτιβιστή Τέου Ρόμβου, εμβληματική μορφή του ελληνικού underground, που μίλησε για τη σύμπτωση της ζωής και του έργου του. Μαζί με τη σύντροφό του Χαρά Πελεκάνου παρουσίασαν τις δράσεις και το όραμά τους για το Γεωπάρκο Αιγαίου με αφετηρία το νησί της Σύρου που αποτελεί και τον τόπο κατοικίας τους και την ανάγκη συν-οργάνωσης των τοπικών κοινοτήτων για τη σωτηρία της ζωής στο ελληνικό αρχιπέλαγος.

22a._nadja_talking_with_teos_romvos_and_chara_pelekanou

 Η επιμελήτρια Νάντια Αργυροπούλου συζητά με τον Τέο Ρόμβο και τη Χαρά Πελεκάνου στην Όαση.

Το μικρό αλλά τόσο ποικιλόμορφο σύμπαν του Making Oddkin είναι πολύ δύσκολο να χωρέσει σε ένα κείμενο χιλίων παρά κάτι λέξεων. Μέσα του όμως κατοικούν σαν αστέρια – σαν εκείνα που είδαμε να κολυμπούν μέσα σε νεφελώματα πηγαίνοντας προς το πανηγύρι στον Εμποριό – όλες εκείνες οι αφηγήσεις που κληρονόμησε στους συμμετέχοντες και τους επισκέπτες του. Και τώρα αυτές με τη σειρά τους θα ταξιδέψουν και θα φωλιάσουν σε άλλα σύμπαντα, πάνω και μακριά από τον κρατήρα Στέφανο. Μέχρι το επόμενο.

P1330926

«Candleholders» από τις Daniela και Linda Dostálková

Το πρότζεκτ διοργανώθηκε από τους οργανισμούς Sterna, Νίσυρος και Are | are‑events.org, Πράγα, ως μέρος του προγράμματος του Ινστιτούτου Άγχους σε συνεργασία με την Ελληνική Δημοκρατία, την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου και τον Δήμο Νισυρίων. Με την υποστήριξη: Υπουργείο Πολιτισμού της Τσεχίας, Δημαρχείο της Πράγας, Οργανισμός Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ, AEGEAN, Blue Star Ferries, ΛΙΜΠΕΡ ΑΕΒΕ.

Athens Voice 25.09.2018

 

Στο βίντεο που ακολουθεί, η επιμελήτρια Νάντια Αργυροπούλου μιλάει για την έκθεση Making Oddkin — for joy, for trouble, for volcano love που έγινε στη Νίσυρο.

https://artycok.tv/en/video_embed/?video_id=41618